Dokuzuncu Hariciye Koğuşu kapağı

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa
4,237 puan 80 okur 9 alıntı 2 inceleme
Tüm alıntılar Amazon'da satın al
Sayfa
112
ISBN
9789754370485

Arka kapak

Peyami Safa`nın şaheserlerinden Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Türk edebiyatında “insan ruhunun derinliklerinde ve labi-rentlerinde dolaşan ilk roman” olması ve hasta bir insanı ve onun psikolojisini ele alması bakımından önemli bir yere sahiptir. Birçok araştırmacı ve yazar tarafından Türk edebiyatında bir ilk kabul edilen Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Tanpınar dediği gibi, “acının ve ıstırabın yegâne kitabı” olarak hem kemiyet hem de keyfiyet bakımından başka hiçbir eser olmasa da Türk romanının var olduğuna delil gösterilebilecek kudrette bir eserdir. Romanın genç kahramanı, ayağındaki rahatsızlıktan kurtulabilmek için sayısız doktora görünür ve en nihayetinde havadar bir ortamda, stresten uzak bir istirahat dönemi geçirmesi gerektiğine ikna edilir. Ancak, gerek akrabaları olan bir Paşa`nın Erenköyü`ndeki köşkünde misafir kaldığı dönemde, gerekse kendi evi ve hastaneye gidiş gelişlerinde şuurunu adeta bir facia atmosferinde yoğurur. Peyami Safa`nın çocukluk ve gençlik dönemlerinden fazlasıyla izler taşıyan roman, hem umudu ve umutsuzluğu, hem de sevinci ve felaketi aynı sayfalara sığdırabilmiş olması bakımından insanın eşsiz bir tarifini sunuyor.

Alıntılar9

Tümünü gör
İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli ve meçhul ümitlere sarılmıştım; onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım; çünkü bütün hesaplar aleyhime çıkıyordu, bu meçhul ümitler beni aldatırlarsa mahvolacaktım.
heart
7 kişi
∙
Bizden uzaklaşmadıkça bize görünmeyen sıhhat, itiyadın verdiği hissizlikle, sağlamların şuurundan kaçıp nasıl ve nereye saklanıyor? Onu ben görüyorum, çünkü benden uzak; onu ben Mithat Bey'in kırmızı yüzünde, çelikli damarlarında, arkadaşımın otururken rahat gerilişlerinde, bacaklarını uzatışlarında, korkusuz bakan gözlerinde görüyorum.
heart
7 kişi
∙
Beni susturan șey nefretimdi. En basit içtimaî dâvaları anlamayacak kadar yabancı tesirler altında şahsiyetlerini kaybeden bu insanlarla münakaşaya mecbur olmanın küçüklüğünden muzdariptim. Türkiye'de ecnebi mekteplerin kuvvetli silindirleri altında yamyassı olan bu kafaların kesilmesinden başka çare görmüyordum. Ecnebi mekteplerini işgal suretiyle manevî kapitülasyonları kaldırdığı için hükûmeti beğeniyordum. Bu mekteplerin benim aşkımda rol oynayacak kadar ileri gideceklerini evvelce tahmin edemediğim halde.
heart
6 kişi
∙
Tüm alıntılar (9)

İncelemeler2

Kitap İncelemesi
5.0/5
Öncelikle yazarı bu kadar geç okuduğum için kendime kızmakla beraber bu yaşımda anlayarak okuduğum için memnunum. Karakterin içinde bulunduğu ruhsal durumu bu kadar gerçekçi bir noktada yazılması okuyucunun içine işlemesine sebep oluyor. Özellikle eserde en çok okurken takdir ettiğim noktalardan biri yengesinin, karakterimizin hastalığına mikrop gibi bulaşıcı bir rahatsızlık gibi görmesi (bu dönemde bile maalesef kanser hastalarına bile bu bağlamda bakılabiliyor) toplumun hasta bir bireye olan yaklaşımını göstermiş oldu. Nüzhet'e duyduğu derin sevginin ben aşk bağlamından çok sahip olamadığı sıhhati olduğunu düşünüyorum. Nüzhet; sağlıklı, zengin, neşeli bir kadınken karakterimiz tam tersi. Onda bulduğu umut ile hastalığının seyrinin değişmesi hastaların da günümüzde stresten uzak yaşam tavsiyesiyle bir bağlantısı olduğunu gösterir. Kitapta biraz yaşadığım ve gördüğüm noktaları bağdaştırdığımda bir hastanın psikolojisini gerçekten iyi ele aldığını düşünüyorum.
heart
6 kişi
∙
İlk kitap incelemem vatana millete hayırlı uğurlu olsun
Kitap İncelemesi
5.0/5
Peyami Safa'nın 1930 yılında basılmış, harp yıllarında geçen bu romanı, ‘dehliz’ diye adlandırdığı bir hastane koridoru betimlemesiyle başlar. Gözlemci bakış açısıyla başladığını düşündüğümüz roman, ‘’ben de onların arasındaydım’’ diye devam ettiğinde, ben anlatıcı ile karşı karşıya olduğumuzu görürüz. Anlatıcı ismi olmayan, on beş yaşında, dizindeki maraz nedeniyle hastanede tek başına bekleyen bir çocuktur. Anlatıcının isminin bize verilmemesi, savaş zamanı Paşa çocuğu olmayan her çocuğun kaderinin aşağı yukarı aynı olduğunu hissettirmek amacıyla yapıldığını düşündürür. Yazar romanında hastalık, yalnızlık, yabancılaşma ve modernleşme konularını hasta bir çocuğun bakış açısıyla işler. Anlatıcımız gururundan, başını ve tüm bedenini dik tutmaya gayret eder. Öyle ki hastalığının durumundan kimseyi haberdar etmek istemez. Zayıf mizaçlı annesinden başka kimsesi yoktur, öyle ki onunla bile durumun rehavetini paylaşmaz. Hastalığının düşüncesinden biraz olsun uzaklaşmasını sağlayan, uzak akrabası Paşa’ya cinai roman okumak ve Nüzhet ile görüşmektir. Nüzhet’i sevse de bunu kendine itiraf edemez. Nüzhet yaşça büyük olmasına rağmen hastalığın olgunlaştırdığı baş karakterimizden daha çocukça davranır. Anlatıcı onun kahkahalarını ve olayların üzerinde iki dakikadan fazla durmayıp kaçışını eleştirir. Hastalığının kötülemesi ve Nüzhet’in istikbali konularının konuşulması aynı zamana denk gelir. İçinde bulunduğu ruhsal acının kaynağı ve aynı zamanda ilacı, Nüzhet’tir. Fakat sağlıklı insan, hasta insanın halinden ne kadar anladığını düşünse de anlayamaz. Nüzhet’e karşı duyduğu şehvetle karakter değişir ve eskiye dönmek istemez. Çok geçmeden sönen bu şehvet, yerini acı ve özleme bırakacaktır. Romanda önemli gördüğüm ve genişçe yer alan ‘kozmopolitlik’ kısmı bize romanın gidişatı hakkında değerli bir bilgi verir. Hastalık teşhislerinde Fransızca terimlerin yaygın olması, Paşa’nın, Fransızca kelimelere karşı çıkan grupların bunu Almanlara yaranmak için yaptığını söylemesi, zamanın ruhunu anlamak açısından dikkat çekicidir. Memleketin içinde bulunduğu durum, istikbal endişesi ve batılılaşma hareketleri, herkesin hayatında önemli bir yer tutar. Bu durumda toplumun istikbali ile Nüzhet’in istikbali eşdeğer görülebilir. Anlatıcının tavrı nettir, aşkını kaybetme uğruna bedbaht olmayı kabul eder, etrafındakileri karşısına alır. Fikirleri nedeniyle Paşa ve Nüzhet’le arasına bir soğukluk girer. Nüzhet’in annesi, onun ‘mikroplu’ diye nitelendirdiği ‘arthrite tuberculeuse’ olan bu hasta çocukla yakınlaşmasını istemez. Hasta çocuk bir uzvunu kaybetme korkusuyla yüzleşmek zorundadır. Bacağını kaybetme korkusu Nüzhet’i kaybetme korkusu ile paraleldir. Aşk acısı ile dizinin acısı birbirini harmanlar niteliktedir. Çünkü Nüzhet’in kadınlığa adım atması ve Berlin’e gitmesi ihtimali vardır. Üstelik altı seneden önce bir daha kalkmayacak bir Almanya treni ile... Bunun yanı sıra Nüzhet’in bacağı olmayan bir adam yerine bir doktoru tercih edeceği açıkça bellidir. Birkaç ameliyat geçirmek üzere hastaneye yattığında anlatıcının bedensel acısının aşk acısına baskın geldiği noktalar olur. Anlatıcı acılar içinde ameliyatı beklerken Nüzhet ziyaretine bir kere bile gelmeyince aralarındaki uçurumun aşılmayacak denli büyüdüğünü anlarız. Bacağı biraz kısalsa da ameliyatla kurtarılır ama Nüzhet birkaç güne evlenecektir. Sonunda ıstırabın ilacı yine ıstırap olur. Romanı ayrıca biçim açısından değerlendirecek olursak yazarın üslubunda en dikkat çekici nokta, mekan betimlemelerini anlatıcının ruh tahlillerini kuvvetlendirecek nitelikte yapmasıdır. İç monolog ve bilinç akışı yöntemiyle karakterin iç dünyasında dolaşırız. Bu bölümlerin kitapta hacmi yüksektir. Öyle ki bu durum kendimizi, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’nun duvarlarını aşma istencinden geri tutmamızı imkansız kılar.
heart
14 kişi
∙
Tüm incelemeler (2)

Diğer baskılar1

Benzer kitaplar

Kitaplığını oluştur

Kitapları kitaplığına eklemek, puan vermek ve okuma durumunu takip etmek için giriş yap. Hesabın yoksa ücretsiz kaydolabilirsin.