Hayatın dinamiği haz almaktan çok acı ve üzüntüden kaçınma yönündedir. Freud'un da apaçık bir biçimde söylediği gibi, "bunun içindir ki, biz zevk aramaktan çok, acıdan kaçmak için çaba harcıyoruz." Burada, Freud'un daha sonra "zevk ilkesi" diye adlandıracağı ilkenin esasını buluyoruz; zevkin aslında bizatihi zevk olmaktan çok zevk olmayandan, acı veren gerilimden kurtuluş olduğu yolundaki bu fikir, daha sonraki yıllarda Freud'un nazarında genel anlamda geçerli, aslında insan motivasyonunun en genel ve temel ilkesi olacaktır.

Evime ulaştım-ama evim değildi artık

Çünkü, onu benim evim kılan her şey akıp girmişti.

Yosun tutmuş kapısından geçtim

Ve yumuşak olmasına karşın adımlarımın,

Eşik taşından önceden bildiğim birinin scsi geldi.

Ah, cehennem, göster haydi gösterebilirsen

Daha kırık bir kalp, daha derin bir acı

Ateş öbeklerinin üzerinde, aşağıdaki

Peder, gerçekten inanıyorum-

Biliyorum-çünkü benim için

Kutsal yücel iklerden gelen ölüm

Aldatıcı hiçbir şeyin olmadığı yerden,

Aralık bıraktı demirden kapısını.

Ve senin göremeyeceğin, gerçeğin ışıkları

Sonsuzluğun içinde parlamakta-

İnanıyorum ki İblis tuzak kurmuş

Geçeceği tüm yollara insanın-

Aksi halde nasıl, kutsal korulukta

Bırakırdım tanrı-aşkı,

Hiç kirletilmemiş sunuların buhuruyla

Her gün karl ı kanatlarını kokulandıran,

Ey aşk, ruha verilmiş olan,

Sensin, yeryüzünde, gökyüzünde bütün beklediğimiz.

Ruha, güney yelinin kururtuğu topraklara

Düşen yağmur gib i, giren

Ve bir çöle çeviren yüreği,

Ama gücü mutlu etmeyen.

Yaşamı, öylesine tuhaf bir sesin müziğiyle

Ve öylesine vahşi bir güzellikle bağlayan, Düşünce,

Elveda, çünkü dünyayı kazandım ben.