Kendi kendimizle yarışmadayız, gülüm.

Ya ölü yıldızlara hayatı götüreceğiz,

ya dünyamıza inecek ölüm.

bütün büyük laflardan uzak

bir bahtiyarlık – yaşamak..

Yaşamış sayılmaz zaten

yurdu için ölmesini bilmiyen millet...

Yüksek doğanlar için yeryüzü öyle dar ki!..

Sanki eşyanın, atılmış hayat parçalarının yaptığı bir romandı bu. Daha doğrusu, yaşadığımız hayatın, ferdî hayatımızın altında, herkesin ve her zamanın hayatı, iç içe, koyun koyuna, güneş altında devamlı hiçbir şey olmayacağını göstermek ister gibi buraya toplanmıştı.

"Her cins hadise bir başka türlüsünü davet eder. Demek ki sade ıstıraplarımız, üzüntülerimiz değil, tesellileri, mukavemet çareleri de miraslarımızın arasında..."

anladık. uzakta bir parıltı var ve

lirler de kırık

hüzün ve ölüm eşittir hırs oluyor orada

metrelerce geceye sarkıtılıyoruz

eski birer iki ölü gibi

şakaklarda mor damarlar

yetmiyor zaman dağınık düşleri

köreltilmiş gözleri sahiplenmeye

ve devam ediyor hayat

en lazım yerinden hızla incelmeye