Tanpınar’ın şiirlerini, öykü ve romanlarına kıyasla pek sevemedim.
Okudumolarak işaretledi.
Ahmet Hamdi Tanpınar / Bütün Şiirleri
∙
Kitap İncelemesi
Merkezi otoritenin zayıfladığı ve kolunun uzanamadığı yerlerde bazı yerel güç faktörleri ortaya çıkar. Bu yereldeki unsurlar da devrin değişmesiyle bozulmaya uğrar , zaman eşkiyalık devri değildir çünkü. Asıl silah iki çift dilekçeydi Uzun İskender’in deyimiyle. Sene 1955- 60 lar olması lazım , Yaşar Kemal İnce Memed’i daha yeni yazmış. Toplum Abdi Ağa’ya kafa tutan İnce Memed’i çok beğendi. Kemal Tahir ise meseleye biraz farklı bakıyor ve Eşkiyalığın merkezi güç faktörünün azaldığı zamanlarda ortaya çıktığını ve temelinin sağlam olmadığını söylüyor. Yanlış hatırlamıyorsam ikili bu konu üzerine bir panelde konuşmuşlar .Roman Çorum vilayeti ve çevresinde geçiyor. Zaten köyü anlattığı seri hemen hemen hepsi bu yörede. Karakterler oldukça renkli ve diyaloglar Kemal Tahir metninin tamamlayıcı özelliklerinden birisi. Eşkiyalığı haklılaştıran , yaptıkları eylemleri meşrulaştıran bir sistemin kurbanları Uzun İskender ve ekibi. Elbette '' Para vermekle , Yiğitlik Vurmakla '' anlayışı kulağımıza şecaatlik , kahramanlık gibi yüce ifadeleri çağrıştırıyor lakin sistemin insanları bu kavramların ardına saklanıyor. Tabii o kadar da rahat değiller , arkada bir Devlet unsuru var. Eşkiya plan kurarken ' acaba ? ' diye düşünüp yakalanıp yakalanmayacağını hesaplıyor. Bu anlayış yazara Devlet Ana'dan geliyor galiba. Dönemin tarihi ve önemli olaylarını karakterleri üzerinden konuşturur lakin bazı çıkarımları resmi tarih anlatısın’dan uzak kalıyor. Çıkarcı , içten pazarlıklı , abartmayı seven ve alışılagelmişin dışındaki karakterler bildiğimiz Veli İnsan tipinden farklı bir portre canlandırır hemen gözünüzde. Yerleşik kanıları yıkıyor kesinlikle. Bir göz atın derim. Ben okumaya devam edeceğim , bakalım ne olacak ?
∙
Kitap İncelemesi
Aysel'in hikayesi aslında arada kalmışığın sıkışmışlığın bir hikayesi.Kendisinden çok şeyler bekleniyor fakat beklenilenler gerçekten çok ve onun kaldıramayacağı kadar ağır.Bu ağırlık onu hayatı boyunca yoruyor, hırpalıyor ve en sonunda ölüme yatmaya sürüklüyor.
Modernleşme ve modernleşmenin getirdiği yeniliklerin Türk kadınına yüklediği ağır sorumlulukları gösteren zarif bir eleştiri.
∙
Beş yaşındaydım. Bostanda, otlar arasında korkunç güzellikte bir çiçek gördüm. Hiç görmediğim, belki de hiç görmediğim için bana göre güzel olan bir çiçek. Elimi uzattım. Dokunmak istedim. Değmek. Değmek, cennet bahçelerinin o hiç görülmemiş çiçeğine elimi sürmek. Kendi kendime bulduğum bir güzelliğe dokunmak. Tutmak. Uzattım elimi. Otlar arasında, o benim için yeni olan şeye dokundum. Bir acıyla haykırdım sonra. Çiçek değilmiş. Zehirli bir hayvanmış. Parmağımı yardılar. Kanımı akıttılar. Beklenmedik, hiç umulmadık bir acı. Zehirli bir hayvanın sokmasından binlerce, milyonlarca kat dayanılmazlıkta... Ümmü ninem beni kucağına aldı. Pörsük memesini ağzıma yapıştırıyor. Artık emmediğimi bile bile yapıştırıyor. İtiyorum onu. Hayvanın sokmasından ağladığımı, bu can acısından haykırdığımı sanıyorlar. Yanılmış olmanın acısını anlamıyorlar. Umulmadık bir anda yanılmış olmanın acısını. Bundaki dayanılmazlığı...
∙
Arkadaşımın, geceyi sırf gece olduğu için sevmek gibi tuhaf bir zevki (Buna başka ne denir ki?) vardı; bütün öteki acayip hallerine olduğu gibi, buna da sessizce katlanmıştım; kendimi bütünüyle onun çılgın isteklerine teslim etmiştim. Kara tanrıça her zaman bizimle olamazdı; ama biz sahte bir gece yaratabilirdik elbette. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, eski binamızın ağır panjurlarının hepsini kapatıyorduk; solgun ve cılız ışıklar saçan, bir çift kokulu mum yakıyorduk. Bu ışığın altında, kendimizi düşlere kaptırıyor, saatler gerçek karanlığın gelişini haber verene kadar okuyor, yazıyor ya da konuşuyorduk. Sonra da dışarı çıkıyor, ya kol kola girip sohbeti sürdürüyor ya da geç saatlere kadar oradan oraya, aylak aylak geziniyorduk; kalabalık şehrin ışıkları ve gölgeleri arasında, sakin bir gözlemin getireceği sonsuz zihinsel heyecanı arıyorduk.
∙
Hayatlarının bir döneminde, zihinlerinin, belli kararlara ulaşmak için nasıl bir sıra izlediğini anlamaya çalışmaktan keyif almamış çok az insan vardır. Bu iş çoğunlukla ilgi çekicidir; bunu ilk kez deneyen kişi, başlangıç noktasıyla hedef arasındaki uzaklığı ve tutarsızlığı görünce şaşkınlığa düşer.
∙
Uzaktan parkın o ilk küçük meyhanesini görüyorum. Orada ilk "Avrupai kız" oluşumu. Aydın'la oturup bir bardak bira içişimi yani. Daha da "Avrupaileşip" az sonra karlı bir bank üstünde kıçım üşüye üşüye elimi tutmasına izin verişimi. Ne üstünde oturduğum ıslaklığı ne yanımdaki genci fakat uygar olmayı sevişimi...
∙
