Heyhat! İnsan vahşi doğada neden aşikâr olandan daha fazla duyarlılığa sahiptir ki bu ne işe yarar insanı muhtaç kılmaktan baska? Dürtülerimiz sadece açlık, susuzluk ve arzudan ibaret olsaydı özgür sayılabilirdik belki ama artık esen her rüzgârla rastgele bir sözcük veya o sözcüğün bizde çağrıştırdığı bir sahnenin peşinde sürüklenip gidiyoruz.

Meslektaşlarımdan biri, küçük oğlunun Shakespeare'e ilgisini uyandırmak için aynı prensibi kullandı. Bu kitaplara "Babanın kitapları" deniyordu ve çocukların onları okumasına izin verilmiyordu. Onları, sanki Playboy veya Penthouse'un sayılarıymış gibi, banyo lavabosunun altındaki dolabın rafında diğer kitapların arkasına saklamıştı; küçük bir köşenin görünebilir olmasına hep dikkat edilmişti. Oğlunun yasak metinleri bulması ve gizlice okuması uzun sürmemişti. Çocuk, giderek klasiklere derin bir ilgi duymaya başlamıştı ve meslektaşım kendinden çok memnundu.

Ruhu ne kadar harap olursa olsun, doğanın güzelliklerini kimse ondan daha derinden takdir edemez. Bu muhteşem diyarlardaki yıldızlı gökyüzü, deniz ve türlü manzara karşısında hâlâ ruhu bir anda kanatlanıp göklere yükselebiliyor. Böyle bir insan ikili bir hayat sürer: Istırap çekebilir ve hayal kırıklıklarının altında ezilebilir ancak kendi içine çekildiğinde etrafını kuşatan o parlak hâle içine hiçbir hüzün veya aptallığın giremeyeceği kutsal bir ruha benzer.