Bu da burada dursun bakalım… Daha fazla kurcalamamam gerektiğini hissetsem de ara sıra dönüp birkaç yeri törpülemeyi planlıyorum, özellikle de mantıklı bir sonu (daha doğrusu bir “son”u) hak ettiğini düşünüyorum
∙
Kibirli ve kendine güvenen diyebileceğimiz Paul’u bile korkuyla otokontrol mekanizması oluşturmasından bile Annie’nin ne kadar korkunç olduğunu anlıyoruz.
İşte kurtuluş oradaydı. Onu kolaylıkla görebiliyordu. Bütün yapması gereken camı kırmak, o dişi köpeğin diline sardığı bağı çözmek ve, "Bana yardım edin!" diye bağırmaktı. "Bana yardım edin! Beni Annie'den kurtarın! Tanrıçadan koruyun beni!" Ama aynı anda içinde bir ses çığlıklar atıyordu. Cici bir çocuk olacağım, Annie! Bağırmayacağım! Yaramazlık etmeyeceğim! Tanrıça adına, uslu oturacağım! Bağırmayacağıma söz veriyorum. Sadece kolumu bacağımı kesme artık!
∙
Uzun zaman sonra yarattığı dünyanın düşünce ve insan yapısını gerçekten tutarlı işleyen bir eser okumuş oldum. Ve belirtmekten gurur duyuyorum ki kitap tam da beklediğim şekilde bitti. Hangi perspektiften bakarsanız bakın işleyen bir hikaye motifini, benzer bir sonu Zamyatin öyle bir işlemiş ki sanki ilk örneğine tanık olmuş gibi hissettiğim yerler oldu. I-330 ile D-503 arasında devamlı inip kalkan bi terazi var. O terazi roman boyu sallandı. Çok da zevk verdi. Taha beye önerisi için teşekkürler.
Okudumolarak işaretledi.
Biz
∙
Şu profilde duran üstteki bant foto kayboldu ve ne yaparsam yapayım düzeltemiyorum. Geçici bir hata herhalde. Düzelene kadar “süper edebi” profilim yarım kalacak : (
∙
Portal izleyicileri seri üzgün
Okudumolarak işaretledi.
Kan meridyeni
∙
Felaket sıkıcı 🙁
Yarım Bıraktımolarak işaretledi.
Gecenin Sonuna Yolculuk
∙
