Kedili geceler kitabımızı da okuduk,
uykuya..
Hikayesi oldukça hızlı aktı, bundan bağımsız olarak beni tam olarak tatmin etmedi. Ama bunun sebebi çizgi romanın kalitesiz olmasından çok benim uzun uzun metin okumaya alışkın olmam veya çizgi romanları daha çok serilerden okumam olduğunu düşünüyorum. 272 sayfada anlatabileceği kadar dolu ve kaliteli anlattığını düşünüyorum O’Barr’ın. Özellikle geçmişle ilgili sahneler çizgi romandaki en etkileyici sahneler arasındaydı. Aslında şimdi tekrar düşündüm de sanırım ben oldukça memnun kalmışım:) gerek çizimleriyle gerek hikayesiyle oldukça güzel bir eserdi.
Okudumolarak işaretledi.
Karga
∙
Danışman hocamın eline emeğine sağlık, sayfalarca not çıkaran çıkara okuyorum.
Okuyorumolarak işaretledi.
İdeler ve Tanrı: Bir 17. Yüzyıl Felsefesi Öyküsü
∙
😍 Sevgi İçinde hissediyor 
3 kişi
Pekala, harika… Size sorayım, bu boşluğu ne ile doldurabilirim? Duvardaki deliklerden ve yapışkan/bant izlerinden anlayabileceğiniz üzere, daha önce çok şey gelip geçti bu boşluğa. Bir ara geniş, ahşap bir poster vardı, bir ara sevdiğim bir filmin uyduruk bir posteri, bir ara mantar pano çakılıydı ama düştü, Almanca bir takvim vardı ama çıkarttım. Bugün de ayrı bir müzik grubu posteri asmak istedim. Boşluğu tam doldurdu, renkleri de diğer posterlerle tam uydu, siyah beyaz şekilde. Ama duvara bu kadar hakim oluşu ve yazı yazarken, ders çalışırken tepeme dikilecek olması pek hoşuma gitmedi, kaldırıp kirişe, diğer posterlerimin yanına astım. Siz ne önerirsiniz? Ne doldurabilir bu boşluğu sizce?
∙
Yüreğimden tut diyorum, ellerim soğuk üşüyor Varlığın yüreğimi ısıtmaya başlıyor ama yokluğunla sevişiyorumZihnimde bile canlandırmaya kıyamadıgim sen Ah sen , adın aklıma gelince beynimi uyuşturan bu varlığın Şimdi söyle bana beni bu kadar uyuşturan aşkı ben nasıl sözlere dokeyimKendime bile anlatırken kıyamadıgim senTeninde hissetigim sıcaklığı hiçbir alevde hissedemez insanoğlu Kalbimi elliyorsun tenimi kokluyorsunSen beni mahvediyorsunDur dedikçe durmani istemiyroum kalbimi sök kalbine yama yap hissetsin ne kadar sevdiğimi Dünyaya hükmetmen umrumda değil sen bendeki her hücreye hükmediyorsun Al sevgili… Canımı
∙
aldığım her nefeste yediğim her yemekte gezdiğim dolaştığım her yerde kendimi aradım duygularımı mutlulukları aradım esen rüzgarda tenime değen soğukluğu aramaya başladımdoğan güneşte tenimi ısıtmayı aradım aradım hep aradım herkesin normal bulduğu şeyleri ben çaba göstererek bulmaya çalıştım şimdi benliğim hiçbir duyguyu hissetmiyor
∙
Beni her kırılmada şoka uğratan bir öykü oldu. Zaman atlamaları ve diyalogların yazılma biçimi okumamı biraz zorlaştırsa da genel olarak beğendiğim bir öykü oldu, ellerinize sağlık 🙂
∙
Anne Carson’dan herhangi bir şey okuyan var mı? Ben şahsen ilk defa duydum, benim cahilliğim mi emin olamadım?
∙
