onu öyle anlatmıştı ki kim olduğunu değil ne istediğini daha çok biliyordum. daha doğrusu tahmin etmiştim. kimse her şeyi bilemezdi sonuçta. kimsenin bir şey bildiği yoktu. ben de bir kimseyim. ve ben hiçbir şey bilmiyordum. hem de ne istediğimi unutmuştum. sonra o geldi. tekrar. kapıda beliren bu figür hakkındaki düşüncelerim değişmişti artık. kendime dönüp bakmış ve onu görmüştüm. kendimi iyi hissetmiyordum. ve o da iyi biri değildi. fakat ben iyiyim derdim kendime hep. onun cesareti yoktu bende. hep korktum. kendimi yok saydım. çoğu günler hırsızlık yapıyordum. insanların kalbini çalıp yiyordum. kendimi hor görmeye başlayıp değersizlik hissiyle daha da coşuyordum. sadece kendim olmak istiyordum. kolektif bilinçte var olamıyordum. toplum beni korkutuyordu. yalnız hissediyordum ve yalnızdım. aforizmalar doğuyor ve batıyordu. bense sadece ağlıyordum. yalnız hissetmesem de bu döngüyü sürdürüyordum. doğal yoldan yaşamak ölmeye varıyordu. ayin düzenler sonra da olmayan Tanrılara tapan insanları bu ayinlerde yok ederdim. evim benim sığınağımdı. sonra o geldi ve döngü kırıldı. özlemiştim ölümlü olmayı. ...devamını oku

“Bu durum bence de karışık.” dedi teyzem. “O herkesin bildiği biri değil.” dedim. Peki hangimiz haklıydık? Bunu tartıştık. Konuşmalarımızın tümü onun üzerine kuruluydu. Öfkeliydim. Öyle bir canım sıkıldı ki konuşmayı sonlandırdım. Durum çok karmaşıktı. Ben bile işin içinden çıkamıyordum. Siyaset konuşuyor gibiydik. Doğrunun ne olduğunu bilmemize rağmen yanlışa ikna olmamaya çabalıyorduk. Yeri ve zamanı yoktu bazı şeylerin. Nasılsa hepimiz konuşmayı seviyoruz ama kendimizi ifade edemiyoruz. Zaman geçtikçe kendimizi boşlukta buluyoruz. Gerçeğin ne olduğunu biliyoruz ama bazen onun içinde kayboluyoruz.
Böyle düşünürken birden kapı çaldı. O gelmişti. Konuşmalarımızın öznesi. Ve sonra sustuk. Ardından içeri adım attı. Evet, oydu. Nasıl gelmişti buraya? Hayal ettiğimden uzundu. “Sadece bakmak istiyorum.” dedi. Neydi bahsettiği? “Tamam” dedi teyzem. “Neyden bahsediyorsunuz?” dedim. “Kitaptan” dediler bir ağızdan. Ne kitabıydı bu? Anlamıyordum. Onu nerden tanımıştım? Ne istediğimi unutmuştum. Ardından içeri gittiler ve bir tek teyzem döndü. “O nerde?” diye sordum. “Gitti.” dedi. Nereye gitmiş dersiniz? Bahçeye. İlk katta oturan ben onu camdan aşağı atlarken hayal ettim. Birinci kat değil de giriş katında oturduğum için kendime kızdım. Onu görmek istiyordum. Ama o gitmişti. Hangi kitabı almıştı ki? Hüzün hissettim ve öfkelendim. Başladığımız yere geri döndük.
Teyzem kahvesinden bir yudum alıp bana döndü: “O kitap neydi biliyor musun?” Neydi diye sormadım. Sormaktan yorulmuştum. Yine de söyledi: “Onun “Sütlü Kahve”si.” Şaşkınlıkla “Sütlü Kahve mi?” diye sordum. Meğer içinde sütlü kahve tarifi olan bu kitap onun için çok değerliymiş. Peki neden? Derin bir sessizliğin ardından teyzem sorumu duymuş gibi cevap verdi: “Çünkü insan denemediğini sevemez.”
Bu fikir bana saçma gelmişti. Ancak o yanımdan kalkınca anladım. Ben de bu adamı görene kadar sevmiyordum. Görünce sevmeye başladım. ...devamını oku

değişik bir liste oldu ...devamını oku