Bir sanat eserinin asıl çerçevesi çehresidir. Ona bakınca ne gördüğünüz ve
göremediğiniz onun kendi sınırını çizer.
zil zurna gecenin sayıkladığı hiçkadavraya bir ruh gibi yaklaşıyor masumiyetdışarıda aşk yağıyor, perdeleri ört, gövdeni kapat!hırslı bir cinnet teslimiyetindeyim,ispatlanmamış bir felaket zincirindekulvarımı ben seçtim. Panikte değil, ataktayım.gürültünün cevherinde alevmahşerin kasıklarında süratli bir devolsunaramızdaki muzaffer.bu, manaya değilse deistikrara değer!
∙
∙
Daha önce bazı şiirlerinde doğrudan bahsettiğini de hesaba katınca bu dizeler birer Radiohead referansı gibi geldi bana (Fake Plastic Trees) (yine de çok ciddiye almayın söylediklerimi)
oradaki griyi öğrettiğim öğrencilerimleplastik ağaçlar kesiyoruz ölçüsüz, görüntüsüzalelade yerçekimlerinde.
∙
