"Kişinin yamalı gömlek ve topuğuna inmeyen elbise giymesi veya alnında secde izlerinin bulunmasını seni aldatmasın (Bunlara bakıp onun âbid ve zâhid olduğunu zannetme). Eline para geçince, nasıl savrandığına bak; azgınlığı veya takvası ortaya çıkar."

Kadınlık zarı yıllar sonra yeniden pekişiyor. Hiç değilmemiş gibi oluyor. Bütün tutsaklık perdelerini yırtıyorsun, yırtıyorsun; sonra bir de bakıyorsun, hiç el değmemişlik. Hiçbir şeye başlanılmamış sanki. Hiçbir şey eskimemiş.Yeniden eskitmeye başlamak. Aynı şeyi hep yeniden, yeniden denemek. Kendine hiçbir şey katmadan ve üstelik usanmadan usanmaya kendinde hak tanımadan. Kadın olmadan önce insan olduğunu kendine bile unutturarak. Kendini yeniden pekiştirerek, sonsuza dek hep aynı yerde dönerek, dönerek... Kim bilir, bu belki de derimizin altına zorla tıkıştırılmış bir hastalıktır.

Zindanın biçimi konusunda da yanılmıştım. Yoklayarak yürürken pek çok köşe gelmişti elime, bu yüzden biçimin düzensiz olduğu sonucuna varmıştım; karanlığın, uyuşukluk ya da uykudan henüz ayılan biri üstündeki etkisi işte bu kadar kuvvetlidir!

Bu kiler değil, kahrolasıca bir süpermarketti. Annie'nin kilerinde belirli bir sembolizm var sanırım, diye düşündü. O dizi dizi yiyecekler gerçekle paranoya arasındaki sınırı açıklıyor gibiydi. Ama Paul kendi durumunu düşündüğü için bu incelikleri tahlil etmeye kalkışmadı. Sembolizmi boş ver! Yiyecek al.