“"Kuşlar tekrar inmişti ve taze atılan darıları yiyorlardı. Ayağa kalktım, bacaksız adamdan bir bardak darı alıp geri oturdum ve küçük bir alana yavaş yavaş darıları atmaya başladım. Sanki birbirlerine haber veriyorlarmış gibi sıra sıra yemin olduğu yere iniş yapıyorlardı. İki sevgili ve ben aynı yere yem fırlatıyorduk. Bardağın tamamını döktükten sonra etrafıma bakındım. Kalabalıktı ama herkes yalnızca kendileri varmış gibi duruyordu. Dizlerim sallanmaya başladı. İki elimle oturduğum yerden destek alıp fırladım ayağa ve aynı o çocuk gibi bağıra bağıra güvercin topluluğunun üzerine koşmaya başladım. Adam sevgilisini tuttuğu gibi önümden çekmişti. Ben hızımı kesmeden koşmaya devam ediyordum. Kuşlar yerden yükselirken ben onlara havada tokatlar atıp, kahkaha atıyordum. Bir kaç tanesinin uçuşan kanatları gövdeme çarpmıştı. Kahkaha atıyordum ve onları havada dövmeye çalışıyordum. Bir tanesine denk getirebilmiştim, dengesini kaybetse de tekrar toplayıp iyice yükseldi. Bütün kuşlar gittikten sonra da olduğum yere çöküp uçuşmalarını izledim. Sevgilisini önümden çeken adamın ters bakışlarıyla karşı karşıyaydım. Beni gözetlemesi için dikilmiş bir asker gibi tepeden izliyordu ve sıkı sıkı kızın elini tutuyordu. Muhtemelen etrafımdaki insanlar da benzer bakışlarla izliyordu fakat eminim ki hiçbiri bu adam kadar öfkeli değildi."
”

“"Yanımdaki kadın tezgâhtaki plastik taraklardan birini eline aldı, dişlerini başparmağıyla fırt-fırt diye kontrol etti. “Kaç lira bu?” dedi. “On beş lira abla.” Kadın tarağı geri bıraktı; “On lira olmaz mı?” demedi bile, sadece bıraktı ve yürümeye devam etti. Kafa salladı, hayal kırıklığıyla. Ankara’nın en sevdiğim ve en nefret ettiğim yanı buydu işte: Kimse kimseyle gereksiz yere lafı uzatmazdı. İstanbul’un aksine. Her şeyin bir rayici vardı; bir tarağın, bir bardak sıcak çayın, Sıhhiye Köprüsü’nün altındaki bir metrekarelik betonun ve bu klinikteki altmış dakikalık sessizliğin. Eğer cebinizdeki bozukluk o rayice yetmiyorsa, kenara çekilip geçenlerin ayakkabılarına bakmaktan başka çareniz kalmazdı."
”

“" Redingotumu giymemiştim, redingotum hiç olmamıştı zaten, cebimde iki yüz lira, yani bunu yazdığım sıradaki kur ile üç yüz kırk beş ruble vardı. ”

“"O, bana bakarken göz bebeklerinde hiçbir kıpırtı yoktu. Sanki bir insanı değil de vitrindeki sıradan bir mankeni inceliyordu. Gerçi kendisini makineye benzeten birisine manken olmak da çok koymazdı ya. Hani şu indirim sezonu bittiği için üzerindeki kıyafetler çıkarılmış, çıplak plastik gövdesiyle deponun bir köşesine kaldırılmayı bekleyen mankenlerden. Bir keresinde Ulus’ta bir mağazanın arka sokağında öyle bir manken görmüştüm; kolu kırılmıştı, omzundan sarı bir sünger fışkırıyordu. O mankenle aramda hiçbir fark yoktu o an. İkimiz de bu şehrin vitrinlerine fazla gelmiştik; ne üzerimize bir takım elbise yakışıyordu ne de bir fiyat etiketi taşıyacak mecalimiz vardı."
”

“"O çocukların konuştuğu dili hiç öğrenemedim. Sanki onlar hayatın kullanım kılavuzunu ana dillerinde okumuşlardı da bana sadece bozuk bir çevirisi kalmıştı."
”

“"Bir dershaneye gittiğim sırada rehberlik servisine ilk çağrıldığım günü hatırladım birden. Odada tam olarak buna benzer bir koku vardı. Rehber öğretmen, üniversite sınavına hazırlık denemelerindeki netlerimin neden aniden yarı yarıya düştüğünü sormuştu. Önündeki kâğıtta kırmızı tükenmez kalemle çizilmiş grafikler duruyordu; aşağıya doğru çakılan bir uçak rotası gibiydi çizgiler. Kâğıdın kenarında deneme sınavlarının optik kodları sıralanmıştı. Türkçe netlerim fena değildi ama matematikteki boş kareler kırmızı kalemle daire içine alınmıştı; rehberlikçi her daireyi çizerken kâğıdı biraz daha yıpratmıştı. Masasının arkasındaki panoda geçen yıl tıp fakültesini ya da hukuk bölümünü kazanan öğrencilerin vesikalık fotoğrafları asılıydı. Benim fotoğrafımın asla olmayacağı bir duvar. Hepsi flaş patladığı için gözlerini kısmış, dişlerini göstererek sırıtmıştı. O fotoğraflardaki çocukların hiçbiri sabah yataktan çıkarken neden uyandığını sorguluyor gibi durmuyordu."
”