Ne türden olursa olsun, toplumsal zorunlulukları yerine getirmeyi –cenazeye gitmek, biriyle işyerindeki bir sorunu konuşmak, tanıdık ya da tanımadık birini garda beklemek– düşününce, yalnızca düşününce aklım allak bullak oluyor (hatta kimi zaman bir gün öncesinden başlıyor bu), doğru dürüst uyuyamıyorum ve gerçek olay olup bittiğinde eften püften bir şey olduğu, korkumun boş olduğu ortaya çıkıyor, ne var ki bu hikâye aynen sürüp gidiyor ve ben bundan ders çıkarmayı bir türlü öğrenemiyorum.

Bir rol bile üstlenmişliğim yok: O rolü benim için başkaları oynamış. Oyuncu bile değilmişim: O oyuncunun hareketleriymişim yalnızca.

Kendisinden nefret etmemenin yolunu bilmiyordu.

"...şimdiye dek başka biri olmayı hep istemişti ama değişmeyi istememişti."

Herkes kendi yolunu izler. İnsan bir ağaç gibidir. Neden kiraz vermiyor diye bir incir ağacını hiç azarladığın oldu mu?

Dünyada yoksunluğunu çektiğimiz şey hayırseverlik değil, adalettir.