Meslektaşlarımdan biri, küçük oğlunun Shakespeare'e ilgisini uyandırmak için aynı prensibi kullandı. Bu kitaplara "Babanın kitapları" deniyordu ve çocukların onları okumasına izin verilmiyordu. Onları, sanki Playboy veya Penthouse'un sayılarıymış gibi, banyo lavabosunun altındaki dolabın rafında diğer kitapların arkasına saklamıştı; küçük bir köşenin görünebilir olmasına hep dikkat edilmişti. Oğlunun yasak metinleri bulması ve gizlice okuması uzun sürmemişti. Çocuk, giderek klasiklere derin bir ilgi duymaya başlamıştı ve meslektaşım kendinden çok memnundu.

Robert Zajonc'un 1960'lardaki araştırması, başta tarafsız olmak ya da olumlu duygular beslemek kaydıyla bir nesneye ya da bir fikre ne kadar çok maruz kalırsak ondan o kadar hoşlandığımızı kanıtlamıştır. (...)

(...)Yani, daha fazla seçenek, daha az memnuniyet veya tatmin ya da mutluluk getirir. (...)

Kendimizi ve etrafımızdakileri, diğerlerinden düpedüz farklı olduğumuza ikna etmek için tekrar tekrar çabalar dururuz. Çoğu kişinin kendisini daha çalışkan, daha akıllı yatırımcı, daha iyi âşık, daha usta öykücü, daha iyi dost ve daha uzman ebeveyn olarak değerlendirme eğilimini tarif eden "ortalamanın üstü etkisi" yerinde bir terimdir. Çok çeşitli incelemeler, herkesi kapsamak üzere, söz konusu yetenek her ne olursa olsun, insanların ancak çok ufak bir bölümünün, kendilerini "ortalamanın altında" olarak tarif etmeye gönüllü olduğunu ortaya koymuştur. %90'ımız, genel zekâ ve yetenek bakımından üst %10'da olduğumuza inanırız. En azından bu yaratıcı istatistiklerimizden dolayı kendimizi tebrik etmeliyiz. Bu fenomen, bazen "Lake Wobegon etkisi" olarak da bilinir ve bu ismi, Garrison Keillor'ın radyo şovunda betimlenen "bütün kadınların güçlü, bütün erkeklerin yakışıklı ve bütün çocukların ortalamanın üstünde olduğu" kurgu kasabadan alır. (...)