Romandan ve hele benimki gibi eskimiş bir romandan çıkarılmak istenen piyese gelince!

On beş sene, epiyce uzun bir zamandır, siz bugün hemen hemen başka bir insansınız. Romanınızı yazdığınız zamanki hava bütün şartlariyle değişmiştir. Kitabı, üstündeki tozları silkeliyerek tekrar açtığınız zaman, vaktiyle içinde yaşadığınız, neşe ve acılarını paylaştığınız bir eve uzun senelerden sonra misafir gitmiş gibi yabancısınız. Unutulmuş bir plana göre yapılmış taksimatını bile tanımakta güçlük çektiğiniz koskoca bir barhane... Kalabalık ailesinin belli başlı çehrelerini hatırlarsanız bile bir çoklarını hattâ tanımakta güçlük çekiyorsunuz. Şahıslar ihtiyarlamış, söyledikleri ve yaptıkları şeylerin mobillesi, derin sebepleri olan heyecanlar kaybolmuştur. Şimdi sizden istenen iş, daha doğrusu kimse istemeden sizin kendi kendinize yüklendiğiniz iş bu barhanenin enkazı ve belli başlı insanlarıyle yeni bir yapı kurmaktır. Bu yapı hem o barhaneye benzemek, hem de ayrı bir mimarinin kaidelerine, romandan büsbütün başka bir şey olan tiyatro mimarisine uymak zorundadır. Vaktiyle en geniş imkânlarla alabildiğine uzun zamanlar ve alabildiğine uzun mesafeler içine dağıttığınız bir yapının benzerini üç dört küçük zaman ve mesafe bölmesi içine sıkıştırmak zarureti.

(...)

Şu halde tutulacak yol artık görülmüştür. Mademki kendinizi artık geri dönülmeyecek kadar bu işe angaje görüyorsunuz, barhaneyi elinizden geldiği kadar yıkacaksınız ve şahıslardan ancak bir kısmını alarak her birinin ağaçlanmış ve tekrar yeşermesine imkân kalmamış taraflarını ayıklayacak ve yeni insanlar haline sokacaksınız, sonra da esere yeni hayatlarının dinamizmini getirecek bir kaç yeni şahsı ilave ederek bir yeni personel kadrosu yapacaksınız.