​"Tarihçi Keith Snell yalnızlığın en önemli tarihsel nedeninin yalnız yaşamak olduğunu, bunun da sıklıkla yakınların ölümünden kaynaklandığını savunur. Geleneksel olarak tarımla uğraşan, yüz yüze ilişkiler içindeki (çok sayıda kuşağın aynı hanede yaşadığı, toplumsal sınıf atlama imkanlarının az olduğu, çok az sayıda insanın köy sınırlarının dışına çıktığı) bir toplumdan yeni bağımsız hanelerin yaratıldığı, işgücünün kentli olduğu, sınıf atlayabildiği bir topluma geçiş de yalnız yaşamaya yol açmıştır."

​"Ama insanın hayatında özel birinin olmasını istemesi ve o kişiyi bulamaması her yaştan insan için yalnız bir süreç olabilir. Burada romantik idealin dili ve tarihi önemlidir, zira 'o kişiyi' bulamamak bir eksiklik hissi nedeniyle yalnızlık doğurabilir. Batı kültüründeki 'ruh ikizi' teması Romantik dönemde ortaya çıkmıştır ve Byron'ın kahraman motifinde olduğu gibi muazzam mücadelelerle, toplumun geri kalanında ayrılma ihtiyacıyla ilgilidir."

Evet, zengin insanlar yalnız ve yalıtılmış olabilir (sıklıkla da öyledir), çünkü para 'aidiyet' güvencesi vermez. Ama yoksulluğun dayattığı toplumsal yalıtımdan farklı türde bir yalnızlıktır bu. 18. yüzyıldan beri gelişmiş olan bölünmeler -benlik ve dünya, birey ve cemaat, kamusal ve özel arasındaki bölünmeler- ve hiyerarşilerin birçoğu bireyselcilik siyaseti ve felsefesiyle doğallaştırılmıştır. Aynı tarihlerde bir yalnızlık dilinin doğmuş olması bir tesadüf müdür?

​"Yalnızlığın genel olduğunu, insanlık hâlinin bir parçası olduğunu varsaymak yoksunluk ne kadar baskın olursa olsun, hiç kimsenin sorumlu tutulamayacağı anlamına geliyor. Bu nedenle yalnızlık siyasaldır da."