Discipulus




+15 Beş yaşındaydım. Bostanda, otlar arasında korkunç güzellikte bir çiçek gördüm. Hiç görmediğim, belki de hiç görmediğim için bana göre güzel olan bir çiçek. Elimi uzattım. Dokunmak istedim. Değmek. Değmek, cennet bahçelerinin o hiç görülmemiş çiçeğine elimi sürmek. Kendi kendime bulduğum bir güzelliğe dokunmak. Tutmak. Uzattım elimi. Otlar arasında, o benim için yeni olan şeye dokundum. Bir acıyla haykırdım sonra. Çiçek değilmiş. Zehirli bir hayvanmış. Parmağımı yardılar. Kanımı akıttılar. Beklenmedik, hiç umulmadık bir acı. Zehirli bir hayvanın sokmasından binlerce, milyonlarca kat dayanılmazlıkta... Ümmü ninem beni kucağına aldı. Pörsük memesini ağzıma yapıştırıyor. Artık emmediğimi bile bile yapıştırıyor. İtiyorum onu. Hayvanın sokmasından ağladığımı, bu can acısından haykırdığımı sanıyorlar. Yanılmış olmanın acısını anlamıyorlar. Umulmadık bir anda yanılmış olmanın acısını. Bundaki dayanılmazlığı...
Uzaktan parkın o ilk küçük meyhanesini görüyorum. Orada ilk "Avrupai kız" oluşumu. Aydın'la oturup bir bardak bira içişimi yani. Daha da "Avrupaileşip" az sonra karlı bir bank üstünde kıçım üşüye üşüye elimi tutmasına izin verişimi. Ne üstünde oturduğum ıslaklığı ne yanımdaki genci fakat uygar olmayı sevişimi...
Karanlık battaniyenin içine bazı yüzler koymak istiyorum. Bu yüzlerin çizgilerini, ağız burun kıpırtılarını görmeyi, gülümseyip konuşmalarını bekliyorum. Hiçbir şey olmuyor. Ardından beynimin son çabası geliyor. Betonlaşmış beyin sinirlerimin ucu duyulur duyulmaz, "İşte,” diyor, "İşte bitti bu iş. Ölümle savaşmak o denli uzun sürmedi." Şu odaya girdiğimden bu yana bu kadar ağır solumanın, solumanın ardından artık başka bir şey gelemez miydi? Ne gelebilir ki? Hep aynı çizgide boy atmak, büyümek, yaş almak, sınıf geçmek, değişmeyen kurumlarda değişmiş kişiler bulmayı ummak, tek başına değişmeyi ummak, buna inanmak hatta, hatta suçlamak ve yakınmak... Yakınmak ve bir gün, bir cami imamının sizi yönettiğine nerdeyse şaşmak... Çocukları unutmak... Unutup çocukları ölüme yatmaları bile suçlamak...
İşte o anda içimde bir şeyler oldu. Gizli gizli uyuyan bir yaraya sanki. Ben İstanbullarda, Galatasaraylarda okumuş bir çocuk parmak basılmıştı da, o yara birden kanamaya başlamıştı olayım da bu hallere düşeyim ha? Aysel gözlerimden her şeyi anlamış olacak ki, hemen kaçıp gitmek istedi.Bense, çoktan bisikletimden inmiş, onu kolundan tutmuştum.Bunu nasıl yapabildim bilmiyorum. Onu çoktan beri sevdiğimi nasıl bilebilirdim. Ben kolunu tutunca Aysel çok utandı. Gitmek istedi. Fakat gidemedi. Anlamamış gibi yaptı:"Bir şey mi oldu?" dedi."Evet. Galiba..." dedim. Usulca güldüm. O da usulca güldü."İlkokulda kelebek olduğun günü hatırlıyor musun?" dedim."Siz de arı olmuştunuz," dedi."Ben yine arıyım işte," dedim. "Erkek bir arı.""Çok manidar," dedi."Evet. Öyle," dedim.
Ne zamandır buradayım,hiç bilmiyorum.Düşündükçe giderek artan boşluğu hissediyorum.
Seni kaçıran korku mu, korkuyu göğüsleyememek mi yoksa?
Daha ne kadar kaçabilirsin ki? Yalnızca senden geldiğini bildiğim bu sessiz telefonlar. Bir ses ver bana; bir sözcük, bir fısıltı. Yeter ki bu korkunç boşluk sona ersin.
Seni hep hatırlıyorum, çocukken.Mahzun yüzünü, buruk gülümseyişini…İnsanlara olan sevgin yorardı beni bazen.
Gece Yolculuğu (1987)


















