Genç yaşta ülkesi Romanya'dan Fransa'ya gelen Cioran, burada ilk yıllarında derin ve tabii bir yabancılık çeker. Yıllar geçer, Fransızcayı bölge halkı kadar akıcı konuşmaya ve hatta Fransızca eserler yazmaya başlar, Fransız kültürüne ve tarihine hakimiyeti pekişir, ancak içinde hissettiği o yabancılık hissi daim kalır. Sonradan anlar ki o çektiği yabancılık hissinin öyle yeni bir ülkeye gelmesi, yerleşmesiyle falan alakası yoktur. Bu yabancılık, ona genç yaşta her gün her gün mezarlık gezdirecek melankolikliği ve annesinin ona, "Bu kadar mutsuz olacağını bilseydim, kürtaj yaptırırdım!" demesine sevep olacak depresyonu veren yalnız beldesine değil, doğrudan dünyaya, ideolojilere ve tarihin kendisine karşı hissettiği varoluşsal yabancılığın bizzat kendisidir. Cioran hep mutsuzdur ancak bu mutsuzluk neden–sonuç ilişkisine dayalı maddesel bir mutsuzluk değildir onun için. O bu muzdaribi olduğu mutsuzluğa hem Çürümenin Kitabı eserinde, hem de diğer eserlerinde "maddesiz mutsuzluk" olarak tanımlayacağı başka türlü bir mutsuzluktur. Aslında "muzdarip" kelimesini kullanmak doğru olur mu bilinmez çünkü Cioran bu mutsuzluk halini kaçınılacak veyahut imtina edilecek bir fenalık olarak görmekten ziyade, bunu insana keskin ve anlık hazlara dayalı bir zevk veren ve onu sarhoşluk haline varabilen bir kör hoşluğa iten mutluluğa nazaran kucaklanılması, kabullenilmesi gereken bir durum olarak görür. Cioran'a göre mutsuzluk, üstünden istifade edilebilecek bir şeydir, peki ama nasıl? Yazara göre insan en çok mutsuzken üretken olur, kimse tamamen mutlu bir ruh halindeyken yazma çizme ve düşünme faaliyetlerini sürdürmez. Ancak bu durum bir olumsuzluğu da beraberinde getirir. İnsan hep mutsuzken dünyayı ölçüp biçerse, dünya ona karanlık görülecektir. Zaten Cioran, "dünya kötüdür/olumsuzdur" gibi içi boş genel geçer iddialarda da bulunmaz. O, dünyanın kendi başına ne olduğundan ziyade insanın dünyayı nasıl gördüğünü araştırarak felsefesini daha varoluşçu bir perspektiften kurar.

Her şeyden önce Cioran, "öfkesini kusmak" için yazı yazdığını çok kere itiraf etmiştir. Nasıl ki bir kişiye sinirlendiğimizde kağıda onun ne kadar aşağılık biri olduğunu yazmak, yani ifade etmek ruh halimizin bayağılığının dinmesine yarayacaksa, Cioran için de çevresine duyduğu öfke ve yabancılığın dinmesinin tek yolu, aynı örnekteki gibi onu ifade etmesidir. Bundandır ki Cioran, alışık olduğumuz diğer yazarlar gibi bilimsel metodlar kullanmaya çalılmaktan ziyade tabiri caizse yalnız kağıda düşüncelerini kusar. Bu eser de bu kusmanın köşebaşlarından olduğundan döneminin eleştirmenleri eseri, "yeterince katmanlı olmayışı" veya "fazla karamsar oluşu"ndan ötürü çokça eleştirmişlerdir. Bu eseri okurken bunun öyle çığır açıcı argümanlarla dolu olmadığını, bilakis yalnız hayata küskün ve başta uykusuzluk olmak üzere çeşitli rahatsızlıklardan muzdarip bir adamın karmaşık düşüncelerinin toplamı olduğunu akıldan çıkarmamanız tavsiye edilir.

İncelememi beğendiyseniz kalp bırakmanızı, beğenmediğiniz veya eksik bulduğunuz bir kısım varsa bunları yorumlarda belirtmenizi rica ederim. Herkese bol okumalı günler :)