İnsan güçlendikçe yalnızlaşır. Sonunda gerçeklikle bağını yitirir... bu da onun sonu olur.

Siyasette yalan söyleme sanatı, çifte anlamlar ve sözlerin gücü üstüne eğitilmişsin şüphesiz. Senin için dil, silahtan başka bir şey değil; sözlerinle zırhımı sınıyorsun.

Fikirlerden en çok eyleme döküldükleri zaman korkmak gerekir.

Bağlılık mı Lordum? Arındırılmış zihin , bilinmeyenler karşısında ve sebep-sonuç ilişkilerine dayanmadan karar verir.

Butleryan Cihadı'ndan, ''düşünen makinelerin'' evrenin büyük bölümünde tamamen yok edildiği zamandan beri bilgisayarlara güvenilmezdi. Eski hisler yüzünden, insan bilgisayarlara da şüpheyle bakardı.

Yoğun hislerin ilk kurbanı mantıktır.

Gezginin Üç Tılsımı 3. yaşam bir bir geziyorum ölümleri, gecenin bakışları arasında, sabah göğe yelken açıyorum, gündüzler tanımıyor beni nasılsa. aynalarda yürüyorum bazen, martılarla düşüyorum denize; dudaklarımı siliyor acılar, soluk alışımı duyamıyorum. sokak lambaları gibi geç yanıyorum. gölgeler yürümüyor artık. kıvrılan yollarda şarap lekeleri, sabahın ilk izi. ezanla dönüyor evine yüzü külrengi gececiler. kaç kuytuda paslanıyor yalnızlık? üşüyorum. gideceğim. ve ben güzün ağlayacağım sulara çekileceğim dönerken balıkçılar yakamoz göreceğim dümensiz simsiyah gözleri öleceğim ve ben...

Gezginin Üç Tılsımı2. gülışığı gerdik ya ölü yüzlerimizi rüzgârın sesine, sevdamıza savrulan küller kadar ıslak gözlerimizi kurutmak için; dökük tekneler gibi yalnız kaldık çiçek kokularına sinmiş sularda. ve saçaklarında güz tuttuğumuz göğün göçebe ömründe yıllardan ekleyip çıkardık acıyı. düş solgunu gençliğimize sığmaz, bütün köprüleri kundaklanan gecelerimiz. yine de parlayacak yer bulamaz, suya biriken yıldızlar. sen kendine akıt ışığını; kaybolan ellerinde kan, tanrısız kurban edilen iblisler. gül ötesi kaç ışık geçti, ucuz mutluluğumuzun prizması gözlerimizden??????????????? çocuk şarkılarında eridi yedi rengimiz, umut ve ses olup; şiirimizin kırık penceresinde. an an yaşamaktayız anıları, kanlı belleklerimizden hiç silinmeyen. bir gün tutulmayacak nöbeti sessizliğin.

Gezginin Üç Tılsımı 1. Zaman son hecesi kırılır gecenin, ürperti veren yalnızlığın tüm renkleriyle; şaşkın bir sen, sessizlik kadar ince; gözlerde boğulan hıçkırık karanlık. karanlık yürür ağır ağır, uçuşur kalbimde sevgiden yana ne varsa, kanayan dudaklarını çığlığın, şarapla yıkardım; deniz kalırdı geriye, çığı düşerdim tersime. kutsanırdı sönmüş acılar, ölüm doğrulanırdı , kayardı direnç noktası ömrün; kendi ekseninde dönüp duran insanlar kadar. içimi vakitsiz açan mavilikti yüzüm. iz. giz. tuz. gökyüzünde çakan kıvılcımım; sert sularda attım bedenimi. ah! atım, avradım, silahım olsaydın. gece olsaydım ben de. şimdi vuruluyorum. göğe taş kesiyorum. son hecesi gibi kırılıyorum gecenin, zaman oluğu kaldırımlarda geziyorum.

Turuncu Katolik İncili'nden bir cümleyi anımsadı: ''Hangi duyulardan yoksunuz ki, etrafımızda bir başka dünyayı göremiyor ve duyamıyoruz?