Basta'nın yüzü bembeyazdı. Biraz önce öfkeden kıpkırmızı olan yüzünden eser kalmamıştı. Korkunun rengi kırmızı değil. Korkunun yüzü bir ölünün yüzü gibi soluk.

... Çok haklıydı. Dünya korkunçtu, gaddar ve acımasızdı, kötü bir kabus gibi karanlıktı. Yaşanacak bir yer değildi. Yalnızca kitaplarda barınıyordu acıma duygusu, teselli mutluluk ve aşk. Kitaplar herkesi severdi, güven ve dostluk verirdi. Karşılık olarak da hiçbir şey istemezlerdi, terk etmezlerdi, hiçbir zaman, onlara ne kadar kötü davranılsa bile. Ölümün gözüyle aşk, hakikat, güzellik ve bilgelik. Bunu kim söylemişti? Herhangi başka bir kitap delis, adını anımsayamıyordu, ama sözcükleri unutmamıştı. Sözcükler ölümsüzdür, biri gelip onları yakmadığı sürece, hatta o zaman bile...

... Meggie ona sırtını döndü. Düşüne dönmek istiyordu. Belki hâlâ oradaydı, kapattığı gözkapaklarının arkasında bir yerde. Belki kirpiklerine bir parça mutluluk yapışmıştı, altın tozu gibi. Masallarda düşler böyle şeyler bırakmıyor muydu geriye?

Basta bir an ondan uzaklaştı. Korku ile nefret kardeştir ve Meggie bu iki kardeşi Basta'nın yüzünde gördü. Başka bir şey daha gördü yüzünde: Yaşlı adama olan inancını. Dediği her sözcüğe inanıyordu. "Sen bir büyücüsün!" diye ağzından çıktı birden Basta'nın. "Sen ve şu kız; şu lanet olası kitaplar gibi ikinizi de yakmalı ve kızın babasını da." Aceleyle yaşlı adamın ayaklarının önüne üç kez tükürdü.

"Verilmiş kötü bir söz, o sözü tutarak daha iyi hale getirilmez."

"Öyle demeyin, ben en olmayacak şeylere bile inanırım!" diye karşılık verdi Fenoglio, bir parça kek keserken. "Ben her iyi öyküye inanırım, yeter ki iyi anlatılsın."

... "Bu adamların hepsi çıldırmış!" diye fısıldadı. "Şu cümleyi bilirsin: Kitap yakılan yerde çok kalmaz insan da yakılır. Bizim de böyle bir odun yığını üstünde son bulmayacağımızı kim söyleyebilir?"

"Evet haklısın," dedi Mo içini çekerek. "Belki de her şey değişmiştir. Belki de basılı olan öykünün ardında başka, çok daha büyük, dünyamız gibi sürekli değişen bir öykü vardır. Harfler de bize yalnızca anahtar deliğinden görebileceğimiz kadarını gösteriyordur. Belki bu harfler, okuyabildiğimizden fazlasını içeren bir tencerenin kapağından başka bir şey değildir. "

Kıvrımlı sahil yolunu izlerken, Elinor yine anlatmaya başladı, geçtikleri yolu yaptığı söylenen Romalılar ve bu kıyı şeridinin vahşi sakinlerinden duyduğu korku gibi şeyler hakkında... Meggie, Elinor'un anlattığı şeylere pek kulak asmıyordu. Yolun kenarında başları tozlu ve dikenli palmiyeler vardı. Palmiyelerin arasında da devasa sarısabır bitkileri çiçek açmış, etli yapraklarıyla örümcek gibi yola koyulmuşlardı. Gökyüzünün rengi pembe ve limon sarısına dönmüştü. Denize yaklaşırlarken, güneş denize koyu mavi renkte mürekkep gibi ışık saçıyordu. Manzara doyumsuz güzellikteydi.