Şimdi saat, sensizliğin ertesi...

Yıldız dolmuş gökyüzü ay-aydın...

Avutulmuş çocuklar çoktan sustu.

Bir ben kaldım tenhasında gecenin,

Avutulmamış bir ben...

Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettim

Ki bu yaşlar

Utangaç boynunun kolyesi olsun.

Bu da benden sana

Ayrılığın hediyesi olsun...

Soytarılık etmeden güldürebilmek seni...

Ekmek çalmadan doyurabilmek...

Ve haksızlık etmeden doğan güneşe

Bütün aydınlıkları içine süzebilmek gibi

Mülteci isteklerim oldu ara-sıra, biliyorsun...

Şimdi iyi niyetlerimi,

Bir-bir yargılayıp asıyorum...

Bu son olsun be... bu son olsun!

Bu da benim sana,

Ayrılırken mazeretim olsun

...

...

Dostlukmuş.. ölüme yürümekmiş..

Üstüne titremekmiş.. vefaymış!..

Aşk dediğin, zavallı bir kapıyı,

Duvara çarpıp çıkıncaya kadarmış...

Bana komaz deyip,

Sancını bir kilo rakıya gömsen de gece yarıları,

-Oy benim yaralım-

Asıl sancı, uyandığında

Bütün odaları boş görünce koyarmış!.

Gitmek istiyorsun, git...

Bir savaşçı asla vedalaşmaz!.

Durma git!

Dışarısı dinamit.. dışarısı enkaz!.

Şunu cebine koy,

Ne olur ne olmaz...

...

Uzanıp yatıvermiş, sere serpe;

Entarisi sıyrılmış, hafiften;

Kolunu kaldırmış, koltuğu görünüyor;

Bir eliyle de göğsünü tutmuş.

İçinde kötülüğü yok, biliyorum;

Yok, benim de yok ama...

Olmaz ki!

Böyle de yatılmaz ki!

O gece onun gözlerinde başka bir dünyaya baktıktan sonra etrafımdaki şeylerde bir tat bulmak kabil değil.

Evet. Bu gece sevinç ve saadetin hiç beklenilmez bir baskısına uğradım. Umulmaz bir rüya gecesi geçirdim. Ömrümün bütün acı, yahut renksiz günleri bir an için bir eski masal oldu... Onun için muhakkak söylemek lazım... Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç... Dinle beni Necdet...

"Kuvvetli olmak, kendinden başka kimseye güvenmemek", insanlar için olsun, cemiyetler için olsun, bu en büyük hakikattir.

Ne hazindir ki, bu hakikate eren çocuk, daha on yaşından bile yoktu. Demek ki ıstırap, insan zihnini yaştan ve terbiyeden ziyade kemale erdiriyor.