





Ahıra girmeyen bir koçtumOt buldukça uçtumAnayasada en büyük suçtumGeceleri yaşamla ölüm oyunları oynamaya devam ediyorumKanım damarlarımda hayalimdeki çağlayanlar gibi akmaktaGüzel kızların ağlayarak ilahiler okuduğu gecedeYanmakta olan bir Hintli cesedi gibiyim
Kuzguncuk’ta geçen o güzel hatıraların içinde kayboluyorum adeta ve bu huzurla dolduruyor beni ama işte o “ama” kelimesinin beni kahredişini anlatamam. O saf huzurun içindeyken bir sayfa sonra kendimi bir savaş meydanında buluyorum. Bu zamana “şu an” geri dönüyor ve her döndüğünde daha fazla korkuyorum. Her o sayfalara geldiğimde kitaptan kaçıyorum sırf görmemek için odamın en ücra köşesine koyarken buluyorum kendimi ve biliyorum orada olduğunu bana varlığını hissettiren nadir biri( evet artık biri çünkü beni bu kadar derinden sarsan yazılardan ibaret sayfalar olamaz beni sarsan içindeki herkes özellikle Tuna). Tuna’ nın aşkı beni çıldırtma üzereydi çünkü her bir sayfayı çevirdiğimde kendimi görüyordum sanki
kendimi okuyordum. Sonra Ada sonra Aras ve Meriç hepsinde kendimi bulmam işte bu daha sinir bozucuydu çünkü bilirsiniz bazeninsan sadece bir kalıpta kalmak ister korktuğu için ve ben sadece Tuna olmak istedim oysa her karakterde bir parçamı göreceğimi ben de bilemezdim. Düşünüyorum da galiba biraz Ada gibiyim ne Aras’tan vazgeçebiliyor ne de Tuna’dan çünkü onun sevdiği tüm şeyler bu iki kardeşte ama farklı bedenlerde.
Bu yazı biraz karmaşık ve anlamsız gelebilirbunun için üzgünüm. Sadece düşüncelerimibir anda serbest bırakmak ve onları buraya aktarmak geldi içimden. Yazıyı okuduysanız sabrınıza çok teşekkür ederim ve yazım yanlışlarıma lütfen takılmayınız galiba beni en incitecek olan yazım yanlışlarıma takılmış olmanız Onun dışında artık zihnimi susturmalıyım teşekkürler tekrardan.












