Şimdi saat, sensizliğin ertesi...

Yıldız dolmuş gökyüzü ay-aydın...

Avutulmuş çocuklar çoktan sustu.

Bir ben kaldım tenhasında gecenin,

Avutulmamış bir ben...

Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettim

Ki bu yaşlar

Utangaç boynunun kolyesi olsun.

Bu da benden sana

Ayrılığın hediyesi olsun...

Soytarılık etmeden güldürebilmek seni...

Ekmek çalmadan doyurabilmek...

Ve haksızlık etmeden doğan güneşe

Bütün aydınlıkları içine süzebilmek gibi

Mülteci isteklerim oldu ara-sıra, biliyorsun...

Şimdi iyi niyetlerimi,

Bir-bir yargılayıp asıyorum...

Bu son olsun be... bu son olsun!

Bu da benim sana,

Ayrılırken mazeretim olsun

...