Kitap İncelemesi
3.0/5
Tarihin ilk gotik eseri unvanına kanıp tüyler ürpertici, karanlık bir roman okumaya hazırlanırken, kendimi bir anda on sekizinci yüzyılın aşırı duygusal tiyatro oyunlarının ve devasa bir aile entrikasının tam ortasında buldum. Başlangıçta derin ve psikolojik bir karanlık hissetmeyi beklesem de hikaye ilerledikçe kitabın bizim modern beklentilerimize göre korkutmaktan çok şaşırtan ve abartısıyla güldüren bir olaylar silsilesi olduğunu fark ettim. Ancak edebi yönden eserin hakkını mutlaka teslim etmek gerek: Bizim bugün gülümseyerek okuduğumuz gökten düşen devasa miğferler, kanayan heykeller ve şatoda yürüyen zırh parçaları, 1764 yılının okuyucusu için tam anlamıyla dehşet verici ve sarsıcıydı. Daha önce fantastik ve doğaüstü ögelerle edebiyatta bu denli karşılaşmamış bir dönem insanı için, Horace Walpole'un edebiyatta yepyeni bir kapı araladığı ve kurguladığı bu tekinsiz ortamın ne kadar yenilikçi olduğu inkar edilemez.
​Hikayenin merkezindeki asıl karmaşa, gökten düşen devasa miğferin ailenin tek varisi olan oğulu ezmesiyle başlıyor. Asıl gariplik ise tam bu noktada patlak veriyor; hırslı baba Manfred yas tutmak bir yana, saniye bile kaybetmeden oğlunun nişanlısı Isabella'ya göz koyup soyunu devam ettirme derdine düşüyor. Şatodaki karakterlerin olayları adeta nefes nefese, bir çırpıda yaşaması, normal bir karşılıklı konuşma kurmak yerine sürekli diz çöküp göklere yakarmaları ve bitmek bilmeyen odadan odaya koşturmaca hali, eserin karanlık havasını bir noktadan sonra tamamen trajikomik bir hale çeviriyor. Yazar, okuru derinden korkutmak yerine şato dekorunun önüne aşırı tepkiler veren karakterler yerleştirerek aslında edebi bir korku romanından çok, karanlık bir tiyatro sahnesi kurmayı tercih etmiş.
​Eseri edebi yapıtaşları açısından incelediğimizde, özellikle son bölümlere doğru yazarın Shakespeare hayranlığı dizginlenemez bir boyuta ulaşıyor ve hikaye klasik trajedilerin tüm kurallarını sırayla işlemeye başlıyor. "Babaların ve geçmişin günahlarının bedelini masumların ödemesi" kuralı işliyor ve ne yazık ki faturayı şatonun en masum karakteri olan Matilda canıyla ödüyor. Kısacası Otranto Şatosu; gotik edebiyatın sıfır noktası olarak döneminin okuyucusunu dehşete düşürüp büyülemiş, tek başına koca bir türü başlatmış olsa da bugünün penceresinden bakıldığında entrikası bol, sürekli iç çekilen ve gözyaşı dökülen tarihi bir tiyatro oyunu sunuyor.
heart
9 kişi
∙