(...) fakat sonu gelmez safsatanın belirli noktalarında aynı türden yapıtlarda daha önce görülmemiş bir kuvvetin nabzı atar, insan doğasının temelinde yatan hakikatle kurulan bir akrabalık, kozmik dehşetin en derin kaynaklarına dair bir kavrayış ve yazarın duygudaşlık kuran ruhunun ulaştığı zirve neticesinde kitap hünerle bir araya getirilmiş kurgusal unsurlar bütünü olmaktan çıkar, kendini estetik olarak ifade edişin hakiki vesikasına dönüşür.
Hakiki tuhaf öyküde, gizli bir cinayetten, kanlı kemiklerden, kural gereği zincir şaklatan çarşafa sarınmış figürlerden fazlası vardır. Dışsal, bilinmez güçlere karşı duyulan, soluk kesici, açıklanamaz bir dehşet atmosferi bulunmalı, insan beyninin o en korkunç kavrayışının; kaosun hücumlarına ve keşfedilmemiş uzaydaki iblislere karşı tek güvencemizin yani Doğa'nın sabit kanunlarının kötü niyetle ve mahsus askıya alınması ya da yenilgiye uğratılmasının bir ipucunu, konusuna yakışan bir ciddiyet ve uğursuzlukla ifade etmelidir.
İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur; korkunun en eski ve en güçlü türü ise bilinmeyene duyulan korkudur. Pek az psikolog bu olguyu tartışmaya açık bulacaktır; üzerinde mutabık kaldıkları hakikat, tuhaf ve korkunç öykünün her zaman için kendine münhasır, saygıdeğer bir edebi biçim olageldiğini ortaya koyar.