Edebiyatta Doğaüstü Korku alıntıları
H.P. LovecraftEdebiyatta Doğaüstü Korku (H.P. Lovecraft) kitabından okurların paylaştığı 13 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır; en yenileri görmek için sıralamayı değiştirebilirsin.
Emily Bronte'nin yazdığı Uğultulu Tepeler (1847), kasvetli, rüzgarlı Yorkshire bozkırının ve yaşanması ancak orada mümkün olan şiddetli, çarpık hayatların çılgın manzarası ile hem bir roman olarak hem de dehşet edebiyatının bir örneği olarak kendine özgü bir yerde, tek başına durur. En başta bir hayat öyküsü ve çileli, çelişkili insani arzuların öyküsü olmakla birlikte epik ve kozmik dekoru korkunun en tinsel haline yol verir.
Ve nihayet dönemin romanlarında çekinerek ortaya çıkmış -Smollett'in yazdığı Fathom Kontu Ferdinand'ın Maceraları gibi- birkaç tuhaf sahnenin ardından, artık serbest kalmış sevkitabii yeni bir yazın ekolünün doğumuna yol açıyor. Korkunç ve fantastik, uzun ya da kısa, nesir kurgunun, edebi zürriyeti mutlaka çok kalabalık ve sanatsal açıdan oldukça parlak olmaya yazgılı "Gotik" ekolü.
Atmosfer her şeyden önemlidir, çünkü özgünlüğün nihai kriteri olay örgüsünün akışı değil, belirli bir hissiyatın ortaya çıkarılmasıdır. Genel olarak, bir tuhaf öykünün amacı toplumsal bir etki üretmek ya da öğretmekse ya da öyküde korku unsuru doğal yollarla açıklanarak ortadan kalkıyorsa, bu hakiki bir kozmik korku öyküsü değildir. Öte yandan bu tip anlatıların ayrı ayrı bölümlerinde, gerçek doğaüstü korku edebiyatının tüm koşullarını yerine getiren atmosferik etkilerin bulunabildiği de doğrudur.
Gustave Flaubert, The Temptation of St Anthony gibi şiirsel fantazi cümbüşleriyle Gautier'nin izinden maharetle gider, bir ara kuvvetli bir gerçekçi meyile kapılmış olsa da dehşet kumaşının baş dokumacısı olarak görülebilir. Sonradan akımın bölündüğünü görüyoruz; bir yanda kasvetli ilgileri doğaüstü yerine insan düşüncesindeki anormalliklere yoğunlaşan Sembolist ve dekadan ekollerin garip şairleri ve fantazi sanatçıları, diğer yanda gerilimi, doğrudan kozmik gerçekdışılığın gece gibi karanlık kuyularından çekip çıkarak üstat öykü anlatıcıları.
Beş yıl içinde ise halihazırdaki tüm lambaların ışığını solduran, daha üst mertebeye ait parlak bir ışık doğdu: Bayan Ann Radcliff (1764-1823), onun ünlü romanları sayesinde dehşet ve gerilim moda oldu, ölümü çağrıştıran ve korku uyandıran atmosferin standartlarını yükselten de oydu, kendi yarattığı hayaletleri sonunda tafsilatlı mekanik açıklamalarla ortadan kaldırmak yönünde kışkırtıcı bir adeti de geliştirmiş olmasına rağmen.
Bu temel üzerinde kimse, kozmik dehşet edebiyatının ortaya çıkmış olmasına şaşırmamalıdır. O her zaman vardı, her zaman var olacaktır; bu dirençli yaşam gücünün en iyi kanıtı; tam tersi yönlere meyleden yazarları bazen münferit öykülerinde kozmik dehşeti denemeye yönelten itkidir, onlar sanki aksi takdirde kendilerine musallat olacak bazı hayalete benzer biçimleri zihinlerinden atmayı isterler.
Öte yandan, hassas kimseler her zaman aramızdalar; bazen en kalın kafanın en karanlık köşesini bile garip bir beğeni belirtisi istila edebilir, öyle ki hiçbir ussalaştırma, ıslah çabası ya da Freudcu analiz, ateş başında fısıldananları ya da ıssız ormanın verdiği heyecanı yok edemez.