Emily Bronte'nin yazdığı Uğultulu Tepeler (1847), kasvetli, rüzgarlı Yorkshire bozkırının ve yaşanması ancak orada mümkün olan şiddetli, çarpık hayatların çılgın manzarası ile hem bir roman olarak hem de dehşet edebiyatının bir örneği olarak kendine özgü bir yerde, tek başına durur. En başta bir hayat öyküsü ve çileli, çelişkili insani arzuların öyküsü olmakla birlikte epik ve kozmik dekoru korkunun en tinsel haline yol verir.
Edebiyatta Doğaüstü Korku kitabından diğer alıntılar
Durup düşününce, akademinin de tanıdığı sabit bir edebi biçim olan tuhaf öykünün son şekliyle doğumunun bu kadar geç olması son derece ilginçtir. Dürtü ve atmosfer insanlık kadar eski olduğu halde, standart edebiyatın…
s. 23 · 11 beğeniTabiatıyla, tüm tuhaf öykülerin herhangi bir teorik kalıba mutlak olarak uymasını bekleyemeyiz. Yaratıcı zihinler istikrarsızdır ve en iyi kumaşın bile soluk yerleri bulunur.
s. 16 · 10 beğeniVe nihayet dönemin romanlarında çekinerek ortaya çıkmış -Smollett'in yazdığı Fathom Kontu Ferdinand'ın Maceraları gibi- birkaç tuhaf sahnenin ardından, artık serbest kalmış sevkitabii yeni bir yazın ekolünün doğumuna…
s. 23 · 9 beğeniAtmosfer her şeyden önemlidir, çünkü özgünlüğün nihai kriteri olay örgüsünün akışı değil, belirli bir hissiyatın ortaya çıkarılmasıdır. Genel olarak, bir tuhaf öykünün amacı toplumsal bir etki üretmek ya da öğretmekse…
s. 16 · 9 beğeni







