İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur; korkunun en eski ve en güçlü türü ise bilinmeyene duyulan korkudur. Pek az psikolog bu olguyu tartışmaya açık bulacaktır; üzerinde mutabık kaldıkları hakikat, tuhaf ve korkunç öykünün her zaman için kendine münhasır, saygıdeğer bir edebi biçim olageldiğini ortaya koyar.
Edebiyatta Doğaüstü Korku kitabından diğer alıntılar
Emily Bronte'nin yazdığı Uğultulu Tepeler (1847), kasvetli, rüzgarlı Yorkshire bozkırının ve yaşanması ancak orada mümkün olan şiddetli, çarpık hayatların çılgın manzarası ile hem bir roman olarak hem de dehşet…
s. 46 · 11 beğeniDurup düşününce, akademinin de tanıdığı sabit bir edebi biçim olan tuhaf öykünün son şekliyle doğumunun bu kadar geç olması son derece ilginçtir. Dürtü ve atmosfer insanlık kadar eski olduğu halde, standart edebiyatın…
s. 23 · 11 beğeniTabiatıyla, tüm tuhaf öykülerin herhangi bir teorik kalıba mutlak olarak uymasını bekleyemeyiz. Yaratıcı zihinler istikrarsızdır ve en iyi kumaşın bile soluk yerleri bulunur.
s. 16 · 10 beğeniVe nihayet dönemin romanlarında çekinerek ortaya çıkmış -Smollett'in yazdığı Fathom Kontu Ferdinand'ın Maceraları gibi- birkaç tuhaf sahnenin ardından, artık serbest kalmış sevkitabii yeni bir yazın ekolünün doğumuna…
s. 23 · 9 beğeni







