Çocukken herkesin birbirini sevdiğini, saygı duyduğunu zannederdim. Lâkin büyüdüğümde gördüğüm insanlık, o çok korktuğum canavarlardan farksızdı… ...devamını oku

Esenlikler mokita sosyal ailesi. Ben kendi yazdığım şiirleri kitap haline getirmek istiyorum lâkin yayınevleri yüksek meblalarda ücret talep ediyor. Bana önerebileceğiniz bir yayınevi var mı? Ayrıca matbaadan bastırmak daha mı iyi olur? ...devamını oku

Şiir yazmak, kitap okumak toplumumuz tarafından anormal ve değişik karşılanıyor. İki cümleyi yan yana getiremeyen, okuduğu satırları heceleyerek okuyan insanlar, kitap okumanın boş olduğunu zannediyor; onların haline üzülüyorum. Okumak, insana derinlik katar, eleştiri becerisi sağlar; lâkin toplum, böyle insanları gördükçe kendilerinin de bir şey olduğunu zanneder. Zirâ onlarda cehaletin getirdiği “her şeyi bilme” havası vardır. ...devamını oku

•MEMENTO MORİ•

Aynaya baktığında

Gördüğün suratın

Her gün karşılaştığın

Bıkmadan usanmadan

Bir gün görmeyeceksin

Ne yüzünü ne ellerini

Ne de başka bir yerini

Ama korkma fark etmeyeceksin…

–
Göçüp gideceksin vakitsiz

İşte o zaman yakınların.

Anlayacaklar fani olanı

Ölüm kuşatacak zihinlerini

İki gün sonra unutacaklar

Dost bildiklerin

Kardeş dediklerin

Ailen bile unutacak seni…

–
Sonra teker teker

Onlar da ölecekler

Ölüler unutulacak

Lâkin ölüm asla…

(Şiir bana aittir) ...devamını oku

Şöyle bir günlüğüne de olsa bankın üstüne oturup güneşin batışını izlemek istiyorum. ...devamını oku

Taşıyor içimden sevgi tanecikleri, topla bari hepsini… ...devamını oku

Olmuyor mu? O halde zorlama. Olması gereken her şeyin bir zamanı vardır ve mesele o anı yakalayabilmektir… ...devamını oku

Ölümü arzuluyorum çoğu zaman, lâkin en ufak kalp sıkışmasında yaşamak uğruna debeleniyorum. Peki ya neden? Neden bu denli ölümü arzularken yaşama tutunmak zorundayız? ...devamını oku