Kuyu ve Sarkaç (Seçme Öyküler) alıntıları
Edgar Allan PoeKuyu ve Sarkaç (Seçme Öyküler) (Edgar Allan Poe) kitabından okurların paylaştığı 8 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır; en yenileri görmek için sıralamayı değiştirebilirsin.
Hayatlarının bir döneminde, zihinlerinin, belli kararlara ulaşmak için nasıl bir sıra izlediğini anlamaya çalışmaktan keyif almamış çok az insan vardır. Bu iş çoğunlukla ilgi çekicidir; bunu ilk kez deneyen kişi, başlangıç noktasıyla hedef arasındaki uzaklığı ve tutarsızlığı görünce şaşkınlığa düşer.
Arkadaşımın, geceyi sırf gece olduğu için sevmek gibi tuhaf bir zevki (Buna başka ne denir ki?) vardı; bütün öteki acayip hallerine olduğu gibi, buna da sessizce katlanmıştım; kendimi bütünüyle onun çılgın isteklerine teslim etmiştim. Kara tanrıça her zaman bizimle olamazdı; ama biz sahte bir gece yaratabilirdik elbette. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, eski binamızın ağır panjurlarının hepsini kapatıyorduk; solgun ve cılız ışıklar saçan, bir çift kokulu mum yakıyorduk. Bu ışığın altında, kendimizi düşlere kaptırıyor, saatler gerçek karanlığın gelişini haber verene kadar okuyor, yazıyor ya da konuşuyorduk. Sonra da dışarı çıkıyor, ya kol kola girip sohbeti sürdürüyor ya da geç saatlere kadar oradan oraya, aylak aylak geziniyorduk; kalabalık şehrin ışıkları ve gölgeleri arasında, sakin bir gözlemin getireceği sonsuz zihinsel heyecanı arıyorduk.
Zindanın biçimi konusunda da yanılmıştım. Yoklayarak yürürken pek çok köşe gelmişti elime, bu yüzden biçimin düzensiz olduğu sonucuna varmıştım; karanlığın, uyuşukluk ya da uykudan henüz ayılan biri üstündeki etkisi işte bu kadar kuvvetlidir!
Adını koyamadığım bir his ruhumu ele geçirdi - çözümlemeye olanak tanımayan, geçmişteki dersleri yetersiz bırakan, geleceğin de bana anahtarını sunmayacağından korktuğum bir sezgi. Benimki gibi şekillenen bir zihin için sonuncu değerlendirme bir felakettir. Düşüncelerimin doğasından asla -biliyorum ki asla- memnun olmayacağım. Ancak bu düşüncelerin belirsiz olması şaşırtıcı değil çünkü köklerini bütünüyle yeni kaynaklardan alıyorlar. Yeni bir anlam... yeni bir öz katılıyor ruhuma.
Hâlâ deli olduğumu düşünüyorsanız, cesedi gizlemek için aldığım zekice önlemleri anlattığımda böyle düşünmekten vazgeçeceksiniz. Gece bitmek üzereydi, acele ettim ama sessizce çalıştım. İşe önce cesedi parçalayarak başladım. Başı, kolları ve bacakları keserek ayırdım.
"Mahvolacağım," dedi. "Bu elim divanelikte mahvolacağım. Başka türlü değil, işte böyle yok olacağım. Gelecekte olacaklardan korkuyorum, olacakların sonuçlarından korkuyorum. Ruhumun dayanılmaz çalkantısına etki edecek en ufak bir olayı düşünmek bile beni ürpertiyor. Aslında tehlikeden değil, etkisinden çekiniyorum - dehşetinden. Bu zavallı, bu acınası durumdan, KORKU denen o zalim hayaletle mücadele ederken, hayattan ve akıldan vazgeçmem gereken o zamanın eninde sonunda geleceğini hissediyorum."
Bunaltıcı bulutların gökyüzünde alçaldığı donuk, karanlık, sessiz bir sonbahar gününde, at sırtında, tek başıma, hayli iç karartıcı bir bölgeden geçtikten sonra, akşamın gölgeleri düşerken, sonunda kendimi Usher Evi'nin kasvetli görüntüsüyle karşı karşıya buldum. Nedenidir bilmem, binayı görür görmez ruhumu dayanılmaz bir sıkıntı kapladı. Dayanılmaz, diyorum; çünkü bu duygu, doğaya ait kasvetli ya da korkunç görüntülerin en sert olanlarının bile zihinde uyandırdığı zevkten, dolayısıyla şiirsellikten yoksundu. Önümdeki manzaraya -yalnız başına duran eve ve çıplak araziye, soğuk duvarlara, ifadesiz gözleri andıran pencerelere, çürümüş sazlara ve kurumuş ağaçların beyaz gövdelerine- bir esrarkeşin, zevkli düşlerin ardından, gözündeki perdenin kalkmasıyla gündelik hayatın içine acı bir şekilde dalması halinde hissettiği dünyevi duygudan başkasıyla karşılaştıramayacağım bir iç sıkıntısıyla baktım. Bir soğukluk, bir ağırlık, bir tiksindiricilik -hayal gücünün erişemeyeceği bir kasvet- vardı. Neydi, diye düşündüm, Usher Evi'ni izlerken sinirlerimi bozan şey neydi? Bu çözümü olmayan bir gizemdi; kafamı yordukça çoğalan karanlık düşüncelerle de baş edemiyordum. Son çare olarak, tatmin ediciliği olmayan şu sonuca vardım: Hiç şüphe yok ki oldukça basit doğal nesnelerin birleşimi bizi etkileme gücüne sahiptir, bu gücü çözümlemek ise hâlâ bizim anlayışımızın ötesindedir. Manzaranın parçalarında, resmin ayrıntılarında farklı bir düzenleme yapmanın o kasvetli izlenimi azaltmaya, belki de ortadan kaldırmaya yeteceğini düşündüm; bu düşünceyle atımı evin yanındaki, durgun bir parlaklık içinde uzanan, karanlık ve donuk bir dağ gölünün dik kenarına doğru sürdüm; ama gri sazların, korkunç ağaç gövdelerinin ve ifadesiz gözleri andıran pencerelerin değişmiş, ters dönmüş görüntüsü karşısında öncekinden daha çok heyecanlanarak ürperdim.