Arka kapak
Çocukluk ve gençlik yılları bütün diğer iki kitabında anlattığı zorlukları önemsizleştiren mesut hatıralarla dolu olan yazara talih bitmeyen bir gece hazırlar. Gözlerinin ışığı söner ve sonra çileler başlar. Bitmeyen gece insanî ve edebî bakımdan ibretlik bir azim şaheseri, sabır, metanet ve vekar destanıdır. Eser yazarın gözlerinin ferine kavuşmak için çıktığı yolculuğu anlatır. Hangi şartlar altında olursa olsun, hayat karşısında yenilmeyen ve direnmekten vazgeçmeyen bir insanın tok ve ümit aşılayan sesiyle yazılmıştır. O ses bazen kendi kendine yakınır, bazen dipdiridir, bazen de tatlı bir üslupla okuyucuyla konuşur. Bu kitabı da göstermektedir ki Mitat Enç hem edebiyatımız hem de cemiyetimiz için bir övünç kaynağıdır, olmalıdır.
Alıntılar3
Yetenek, beceri, çalışkanlık ve sorumluluk duygusu gibi niteliklerde insanlar büyük farklılıklar gösterir. Aynı gerçek körler için de geçerlidir. Fakat çoğu zaman görenler, görmeyenlerde izledikleri bir özelliğin hepsi için de geçerli olduğunu kanısına kapılıyor ne yazık ki. Becerikli, çalışkan birisine rastlayınca hepsinin de böyle olması gerektiği varsayılıp, tembel, beceriksizi ile karşılaşınca da aynı yorum yapılıyordu.
Tutum ve davranışı hoş görülmeyenler karşısında çoğu kez erdemli geçinip, 'kanı bozuk!' 'soyuna çekmiş' diye geçiştirenler, hatta bunu bilimsel kılıklı kuramlara bile dönüştürenler çıkmıştır. Oysa, bu insan çöplükleri içinde yaşam kavgası vermeye çalışanları yakından tanıdıkça, bozuk olanın kanlarından çok, içine itildikleri çevre olduğu daha iyi anlaşılır. Özellikle büyük kentlerde başı boş bırakılan çocuk ve gençleri kullanıp, sömürmeyi meslek edinmiş ne şebekeler var! Onlar ellerine düşenleri büyük bir başarı ile her türden suçlı ve sapık olarak yetiştirmeyi becerebiliyorlar ki, uygarlığın temiz ve sıcak yatağı uykularını kaçıracak kadar onları rahatsız ediyor.
Laz Mustafa ile kaçamak denize girdiğimiz bir yalı arsası vardı. Buraya üstünün zift ve kalafatları dökülmeye başlamış bir mavna artığı çekilmişti. Onun gölgesinde soyunup kendimizi sulara atar, sonra tekne eskisinin gölgesine uzanıp yukarılarda süzülerek daireler çizen martıları, gelip geçen vapı ve mavnaları seyrederdik. Yelkenlerine rüzgar doldurulmuş, hantalca emekleyip giden tekneleri gördükçe yanı başımdaki o artığa karşı içimi bir acıma duygusu doldururdu. Onun da bizim gördüklerimize bakıp içinin hüzünle dolduğunu kurardım. Kim bilir bir zamanlar şu hurdalaşmış burnu ile yılmadan ne fırtınalar göğüsleyerek yok almıştı.Şimdi ise benim o dalı sökülmüş tekne artığından bir farkım yoktu snaki. Onun gibi günden güne, aydan aya çekildiğim bu kıyıda eskimekten öte ne gelecekti elimden?