Laz Mustafa ile kaçamak denize girdiğimiz bir yalı arsası vardı. Buraya üstünün zift ve kalafatları dökülmeye başlamış bir mavna artığı çekilmişti. Onun gölgesinde soyunup kendimizi sulara atar, sonra tekne eskisinin gölgesine uzanıp yukarılarda süzülerek daireler çizen martıları, gelip geçen vapı ve mavnaları seyrederdik. Yelkenlerine rüzgar doldurulmuş, hantalca emekleyip giden tekneleri gördükçe yanı başımdaki o artığa karşı içimi bir acıma duygusu doldururdu. Onun da bizim gördüklerimize bakıp içinin hüzünle dolduğunu kurardım. Kim bilir bir zamanlar şu hurdalaşmış burnu ile yılmadan ne fırtınalar göğüsleyerek yok almıştı.

Şimdi ise benim o dalı sökülmüş tekne artığından bir farkım yoktu snaki. Onun gibi günden güne, aydan aya çekildiğim bu kıyıda eskimekten öte ne gelecekti elimden?