
Küçük İskender sözleri ve alıntıları
bembeyaz bir kâğıda sarı kalemle çizdiğimyeşil kuğu:nedir göldeki yansımamda gördüğüm,dağı dağa, bir kadehi bir kadehe tokuşturur gibi vurano varisli, varisleri çatlamış uyku!ay geçiyor geceyi kefeninde okşayan kabileler üzerinden,bulut geçiyor ölümle, iki dudak arasında iğne tutanların hecelerindensu sisleniyor, hırsız kalp gizleniyor büyüyehastalanıyor acısını akort eden kemanda, ıslak gözenekleriyle beden!zaman!: tarihin teninde yüzen nilüfer!ayrılık, terk, veda! hüsrana inen kırbaçla şahlanan üç başlı ejderha!bir ihanetin soruşturmasında suçları üstlenen on üçündeki kulampara!damarlarımla bağlarken hayatın bilekleriniiçimi alıp kaçan, camlara çarpa çarpa yazıya dönüşen kara buğu!beni de tanrı uydurdu!
Çocukluğumdan söz etmek isterim sana, eğer sıkılmazsan. Bir gün otururuz evde, ben sana hayatımı anlatırım dakika dakika. Kaç yaşımdaysam, o kadar yıl sürer konuşmam. Çay pişiririz. Çaydanlığa su yerine votka koyarız sen dilersen. Sonra da sen anlatırsın: Sevdiğin filmleri, sevdiğin parçaları, sevdiğin canlıları, sevdiğin... hep sevdiğin şeylerden konu açarsın. Ben sıkılmam. Ben seninle sıkılmamayı seni ararken öğrendim. Seni hayal ederken keşfettim sıkılmamanın azametini. Bir insan, bir insanı sıkamaz. Bir insan canı isterse sıkılır. Hacimler açarım sana içimde, dolman için, oraya akman için. Hacimler açarsın bana; çağlayarak gelirim. Endişelenmen gereksiz,Bir nedeni yok. Yalnızca öptüm.
zil zurna gecenin sayıkladığı hiçkadavraya bir ruh gibi yaklaşıyor masumiyetdışarıda aşk yağıyor, perdeleri ört, gövdeni kapat!hırslı bir cinnet teslimiyetindeyim,ispatlanmamış bir felaket zincirindekulvarımı ben seçtim. Panikte değil, ataktayım.gürültünün cevherinde alevmahşerin kasıklarında süratli bir devolsunaramızdaki muzaffer.bu, manaya değilse deistikrara değer!
alphaNehirlere karışan zehirli atıklar gibiağır ağır akarak, kanıma karışmaktayokluğun!Hiç sormadım, neydi başka elbiseler içinde bulduğunaynı askıyla dolaba kaldırılan iki güzel yelektik bizgüveye benzer bir şey oldu suskunluğun!.. anladım ki:aşk naftalinlenmiyormuş meğer, eğer kanıtlanmıyorsa suçun!
....İnsan üzülmeye görsün hayat hep tutukturKar, ölünün üstünü bembeyaz bir örtüyle kaparSivri bacaklı delikanlılar birbirlerine dargınayrılmışlardır buralardanMevsimlerin aşka göre değiştiği rivayet edilir kasabadaYani artık tamamen sevdayı ele geçirmiştir mevsimlerÖzlemek,Unutulmak ile hatırlanılmak arasında bir ara istasyondurÇığlık çığlığa koşarak bir iki teselli yürür ömürlereRakının tadı küflenir çürür bir iki Işık ağlarBir iki yalnızın ismi okunur topraktanSenden hâlâ bir haber yokturİnsan üzülmeye görsün ona hayat hep suçluluktur
küller arasında, yanık bir kalbin anlattıklarını dinliyorum. şu güzellik, onca belirsizliğin içinde kendine nasıl bir yol çizebilir ki.. büyük bir aldatmaca seziyorum bu kurguda. sinirlenmiyorum ama.. yapış yapış uyuşuklukla, ölçüsüz bir savruklukla, gitgide artan bir hıza gömülüyorum. ateş, haklı çıkacak ve biz yanmaya gideceğiz. tempomuz, düşmeyecek. gereksiz bir duygusallığa kapılarak, aptal ama onurlu, öleceğiz. açıkçası, ziyan olacağız!















