....

İnsan üzülmeye görsün hayat hep tutuktur

Kar, ölünün üstünü bembeyaz bir örtüyle kapar

Sivri bacaklı delikanlılar birbirlerine dargın

ayrılmışlardır buralardan

Mevsimlerin aşka göre değiştiği rivayet edilir kasabada

Yani artık tamamen sevdayı ele geçirmiştir mevsimler

Özlemek,

Unutulmak ile hatırlanılmak arasında bir ara istasyondur

Çığlık çığlığa koşarak bir iki teselli yürür ömürlere

Rakının tadı küflenir çürür bir iki Işık ağlar

Bir iki yalnızın ismi okunur topraktan

Senden hâlâ bir haber yoktur

İnsan üzülmeye görsün ona hayat hep suçluluktur