
Edgar Allan Poe sözleri ve alıntıları
Adını koyamadığım bir his ruhumu ele geçirdi - çözümlemeye olanak tanımayan, geçmişteki dersleri yetersiz bırakan, geleceğin de bana anahtarını sunmayacağından korktuğum bir sezgi. Benimki gibi şekillenen bir zihin için sonuncu değerlendirme bir felakettir. Düşüncelerimin doğasından asla -biliyorum ki asla- memnun olmayacağım. Ancak bu düşüncelerin belirsiz olması şaşırtıcı değil çünkü köklerini bütünüyle yeni kaynaklardan alıyorlar. Yeni bir anlam... yeni bir öz katılıyor ruhuma.
Hâlâ deli olduğumu düşünüyorsanız, cesedi gizlemek için aldığım zekice önlemleri anlattığımda böyle düşünmekten vazgeçeceksiniz. Gece bitmek üzereydi, acele ettim ama sessizce çalıştım. İşe önce cesedi parçalayarak başladım. Başı, kolları ve bacakları keserek ayırdım.
"Mahvolacağım," dedi. "Bu elim divanelikte mahvolacağım. Başka türlü değil, işte böyle yok olacağım. Gelecekte olacaklardan korkuyorum, olacakların sonuçlarından korkuyorum. Ruhumun dayanılmaz çalkantısına etki edecek en ufak bir olayı düşünmek bile beni ürpertiyor. Aslında tehlikeden değil, etkisinden çekiniyorum - dehşetinden. Bu zavallı, bu acınası durumdan, KORKU denen o zalim hayaletle mücadele ederken, hayattan ve akıldan vazgeçmem gereken o zamanın eninde sonunda geleceğini hissediyorum."
cennetteki kişiyeHer şeydin, aşkım, benim içinRuhumun istediği-Yeşil bir adacık, aşkım, denizdeBir sunak ve bir çeşmeBaştanbaşa masal meyveleri ve çiçekleriyle örülmüşVe, bu çiçeklerin hepsi benimdi.Ah, fazla parlak bir düş uzun sürmek içinAh, yalnızca kararmak için yükselenYıldızlı umut.Gelecekten bir ses haykırır"Devam. Devam-" diyeAma geçmişin (karanlık körfez.) üstünde yatarKorkuyla dolu ruhum, sessiz ve, devinimsizÇünkü yazık. Yazık ki söndüBenim için yaşam ışığıArtık-artık-artık-(Böyle bir lisan tutar ancak ağırbaşlıDenizi kıyıdaki kumlara karşı)Çiçek açmayacak gökgürültüsünün sarstığı ağaç,Ne de vurulmuş kartal süzülecek göklerde.Ve günlerimin tümü esrimeyle geçer,Ve geceleyin rüyalarımSenin gri gözlerinin ışıdığı,Ölümsüz ırmakların kıyısındaGöksel danslar eden adımlarınınParladığı yere ilişkindir.
Ne zaman - açılan gözün sevileneGözyaşının gözkapağına yönelmesi gibi,Üstümüzden geçecek, kayıtsızca uyumuş olan?Gerek yok bizden saklı olmasına yaşamda.Bilinmeli - çünkü önümüzde yatar her saatZaten ancak o zamanKopan bir arp teli gibi tuhaf bir sesleUyandırır bizi - Bu bir simge ve belirti
Bunaltıcı bulutların gökyüzünde alçaldığı donuk, karanlık, sessiz bir sonbahar gününde, at sırtında, tek başıma, hayli iç karartıcı bir bölgeden geçtikten sonra, akşamın gölgeleri düşerken, sonunda kendimi Usher Evi'nin kasvetli görüntüsüyle karşı karşıya buldum. Nedenidir bilmem, binayı görür görmez ruhumu dayanılmaz bir sıkıntı kapladı. Dayanılmaz, diyorum; çünkü bu duygu, doğaya ait kasvetli ya da korkunç görüntülerin en sert olanlarının bile zihinde uyandırdığı zevkten, dolayısıyla şiirsellikten yoksundu. Önümdeki manzaraya -yalnız başına duran eve ve çıplak araziye, soğuk duvarlara, ifadesiz gözleri andıran pencerelere, çürümüş sazlara ve kurumuş ağaçların beyaz gövdelerine- bir esrarkeşin, zevkli düşlerin ardından, gözündeki perdenin kalkmasıyla gündelik hayatın içine acı bir şekilde dalması halinde hissettiği dünyevi duygudan başkasıyla karşılaştıramayacağım bir iç sıkıntısıyla baktım. Bir soğukluk, bir ağırlık, bir tiksindiricilik -hayal gücünün erişemeyeceği bir kasvet- vardı. Neydi, diye düşündüm, Usher Evi'ni izlerken sinirlerimi bozan şey neydi? Bu çözümü olmayan bir gizemdi; kafamı yordukça çoğalan karanlık düşüncelerle de baş edemiyordum. Son çare olarak, tatmin ediciliği olmayan şu sonuca vardım: Hiç şüphe yok ki oldukça basit doğal nesnelerin birleşimi bizi etkileme gücüne sahiptir, bu gücü çözümlemek ise hâlâ bizim anlayışımızın ötesindedir. Manzaranın parçalarında, resmin ayrıntılarında farklı bir düzenleme yapmanın o kasvetli izlenimi azaltmaya, belki de ortadan kaldırmaya yeteceğini düşündüm; bu düşünceyle atımı evin yanındaki, durgun bir parlaklık içinde uzanan, karanlık ve donuk bir dağ gölünün dik kenarına doğru sürdüm; ama gri sazların, korkunç ağaç gövdelerinin ve ifadesiz gözleri andıran pencerelerin değişmiş, ters dönmüş görüntüsü karşısında öncekinden daha çok heyecanlanarak ürperdim.
Nedendir bilmiyorum -ama binayı görür görmez ruhuma dayanılmaz bir keder çöktü. Dayanılmaz diyorum, çünkü bu his can sıkıcı ya da korkunç görüntülerin en amansızına bile genellikle eşlikeden, șiirsel olduğu için yarı-zevkli olan o duygu tarafndan hafifletilmemişti.
Bak, oradaki katı ve kederli sedyedeSerilmiş yatar Lenore, senin aşkın.Gel, mersiye okunsun-söylensin cenaze şarkısıBir ilahi öylesine genç ölmüş bu kraliçeler gibi ölü için,"Zavallılar, serveti için sevdiniz onu veNefret ettiniz ondan kibrinden ötürüVe hasta düştüğü zaman onu kutsadınız--ki öldüÖyleyse nasıl okunacak tören--ağıt nasıl söylenecekSizin--kötü gözleriniz, sizin iftiracı diliniz tarafındanKi, öylesine genç olan o masumu öldürdünüz."
Evet, gökler senin, ama bu,Bir acılar ve tatlılar dünyasıdırÇiçeklerimiz yalnızca çiçektirVe senin eşsiz mutluluğunun gölgesiGün ışığımız bizim.Otursaydım İsrafil'in olduğu yerde,Ve o yerimde benim,Öylesine tutkuyla söyleyemezdiÖlümlü bir melodiyi,Bundan daha cesur bir tonYükselirken benim lirimden gökte.










