Bir kitapta en sevdiğim şey bana yeni yazarları yeni kitapları keşfetttirmesidir. Örneğin Harold Bloom.
​"Şeytanın “geciken” olduğunu söyler Harold Bloom. Geciken, gecikmişliğin şiddetiyle şeytanileşir, doğru. Ama on dokuzuncu yüzyıl romantiklerinin o çok sevdiği; büyük tutkularla, vahşi dehayla, kanun kaçaklığıyla, yaratıcı enerjiyle, düşünsel cesaretle özdeşleştirdiği şeytan da aslında çoktan gecikmiştir. Dostoyevski’nin herkesin üzerinde anlaştığı karanlık yanı bence alçalmayı göze almış kahramanların yaratıcısı olmasından çok, kendi yasasını kendi yaratabilmek uğruna göze alınan alçalmanın bile gurur yarasını iyileştirmediğini, çünkü çoktan gecikmiş olduğunu hissettirmiş olmasıdır. Çünkü Dostoyevski’nin şeytani kahramanlarını hırpalayan şey yalnızca suçluluk duygusu değil, hatta ondan da çok bağımsız yaşam özlemlerine düşen gölgedir. Ya tekil değilsem? Ya en bağımsız eylemimde bile benden öncekilerin kopyası olarak kalıyorsam? Bir yandan etrafındakilere lanet yağdırırken, bir yandan da lanetinin “kitaptan kapma” olduğunu, bir edebi klişe olabileceğini düşünmez mi yeraltı adamı? Sıra dışı eylemini gerçekleştirirken aslında Napolyon’u taklit ettiğini, “ustasının örneğini izleyerek” davrandığını, ne yaparsa yapsın “yabancı bir roman kahramanının soluk bir kopyası”ndan ibaret kalacağını sezmez mi Raskolnikov? Sonunda kendisinin de tıpkı diğerleri gibi bir böcek olduğunu, çünkü “oyunu kuralına göre” oynadığını fark etmez mi? Yalnız cinayet de değil. Dostoyevski’de insanın kendi iradesiyle gerçekleştirebileceği yegâne eylem olan intihar bile taklit olma tehlikesiyle karşı karşıya değil midir? Tanrı’ya meydan okumak için canına kıyarken aslında İsa’yı örnek almaz mı Kirillov?"
heart
7 kişi
∙
  • Isimsiz Yokkisi
    Deniz ·Isimsiz Yokkisi
    Hocam paylaşımlarınız ve kitapla ilgili yorumlarınız epey ilgimi çekti, eğer bulabilirsem okuyacağım kitabı, bizim buralarda olduüunu sanmıyorum ama bulabilirsem de ne âlâ! Size de iyi okumalar dilerim :)
    ·5 ay önce
    Cevapları Görüntüle (1)