Bu bölümde Poe’nun yaptığı şey oldukça güzel. Şiirin başında kurduğu saray atmosferini yavaş yavaş kendi karşıtına çeviriyor. Önceden ışık, uyum ve müzikle ilişkilendirilen saray, burada kırmızı pencereler, grotesk biçimler ve uyumsuz bir melodiyle karşımıza çıkıyor. Yani Poe doğrudan saray bozuldu demiyor biz bunu imgelerin değişmesinden ve birbirine evrilmesinden anlıyoruz. Özellikle discordant melody önemli. Şiirin başındaki bu uyumlu müzik artık yerini ahenksiz bir sese bırakıyor. Aynı şekilde içeride hâlâ bir hareket var ama artık düzenli değil. Ve bence son dizedeki And laugh—but smile no more da bütün bu dönüşümün küçük bir özeti gibi. Hâlâ gülüyorlar ama gülümsemiyorlar. yani eylem aynı kalıyor fakat anlamı değişiyor. Anladığım kadarıyla poe’nun bu tekinsizliği de biraz buradan geliyor. Şeyler tamamen yok olmuyor, sadece tanıdık hallerini kaybedip yabancı ve karanlık bir şeye dönüşüyorlar. Ve şiir bir bütünlük halinde varoluyor
And travellers, now, within that valley,
Through the red-litten windows see
Vast forms that move fantastically
To a discordant melody;
While, like a ghastly rapid river,
Through the pale door
A hideous throng rush out forever,
And laugh—but smile no more.

Türkçesi:

Ve seyyahlar, şimdi, o vadide,
Kızıl ışıklı pencerelerden görürler
Kocaman şekilleri, tuhaf bir biçimde
Kımıldamadan ahenksiz bir müzikle,
Korkunç bir hızla akan bir nehir gibi,
Belirsiz bir kapıdan
Akın ederken korkunç bir kalabalık sonsuza dek
Ve gülerler—ama artık gülümsemezler.


heart
alkis
14 kişi
∙
  • Isimsiz Yokkisi
    Deniz ·Isimsiz Yokkisi
    Hiç fark etmemişim
    ·2 ay önce
  • Ame
    Yağmur Çağlar·Ame
    Çeviri hatırladığımdan daha kötüymüş yav
    ·2 ay önce
    Cevapları Görüntüle (3)