Doğru kabul edilebilecek ikinci varsayım, aşkın, ancak bireysel gelişimin belirli bir evresine ulaşıldığı zaman mümkün olmasıdır. Aşk doğuştan ve birincil değildir. Aşk, sonradan, bireysel yaşamda kazanılan bir deneyimdir. Aşkın açlık ya da seks gibi bir içgüdü olduğunu söyleyemezsiniz. O, sonraki ruhsal gelişmenin meyvesidir. Aşk kesinlikle kültürün bir ürünüdür. Bir grubun üyeleri arasında belirli bir farklılaşma aşamasına ulaşılmadan aşk mümkün değildir. Belirleyici faktör, kişinin sosyal grubun içinden birey olarak ortaya çıkmasıdır; yani, insanların yalnızca toplumsal bilince sahip oldukları zaman değil, grup içindeki farklılıkların da bilincinde oldukları zaman. İnsanların yalnızca kişiler arasındaki farklılıkları görmeleri değil, bu farklılıkları değerlendirmeleri de gereklidir.

Ölüm zamanı geldiğinde ruhlarımızı ayıramayacak; mezarın õtesinde, yeniden buluşup birleşecek onlar, şu yaşamda, dünya aramıza engeller koyabilir; bedenlerimiz ayrı düşebilir, ama ruhlarımız asla. Seven ruh engel tanımaz; aşk her şeyi alt etmiştir. Aşk ölümden güçlüdür.

Bersier'nin bir vaazında şöyle yazıyor:

"Sevdikleriniz arasında bir ruh vardır, o ayartmanın önünde duramaz uçar gider... Ne eksiktir onda? Ağırbaşlı bir söz; onu söyleyebilecek tek kişi de sizsiniz işte, çünkü siz onun içinde bulunduğu tehlikeyi açıkça görürsünüz, sizin söyledikleriniz kesinlikle dinlenecektir. İşte aklı karışmış bir kardeşiniz, bir arkadaşınız sallanıyor, düştü düşecek. O insan sizin kişiliğinizi biliyor. Onunla konuşmazsanız, çöküşünü haklı göstermek için sessizliğinizden güç alacak.

"Yitip gidecek o ruhlar yine sizden sorulacaktır."