Başarıyla alakalı çok sağlam bir tespit. Nitekim insan bir şeyi başarınca bu başardığıyla beraber bir vasıf gelir. Bu vasfın altı doldurulmadıkça da o başarı insan da gereksiz bir yük olarak durur. Elde ettiği başarılar ona hamallık yaptırır. Esasında bu insanın anlam arayışına doğrudan temas eden bir söz. Gerçekten de hayatında bir anlam bulan insanlar, başarıyı çok daha farklı bir şekilde sahiplenebiliyorlar. İnsan zihni boşluğu asla kabul etmez. Mutlaka bir anlam yükleme çabası içerisindedir. Anlamı yok dese dahi yine orayı kendi algıladığı bir idrakle o boşluğu doldurmaya çalışacaktır. Yani birisi evrensel mana da olan bir anlama dahi inanmasa bu onun anlam arayışını kısıtlayan bir şey değildir. Evrensel anlama inanmaması onu boşluğa sürüklemez. Yerine başka bir anlam da yükleyebilir. Sonuçta dini inançlar hazır bir şekilde anlamı insana veriyor. (Burada tabi şu mesele de önemli bu hazır bir şekilde veriliyor da bu hazır bir şekilde verilen anlamın nasıl anlaşılacağı ve nasıl bir anlama şekliyle hayata geçrileceği de ayrı bir şekilde konuşulması gereken ayrı bir problemdir. ) ...devamını oku

Naçizane kanaatimce , Schopenhaurun bu sözü bir yönüyle de maneviyata dair bir vurgu yapabilecek potansiyele sahip. Nitekim saadeti bu dünyadan aramaktan vazgeçince geriye dinlerin söylediği ölüm sonrası sonsuz mutluluk kalıyor. ...devamını oku