Bir insanın kendi hayallerinin kıyısında durup onlara yalnızca uzaktan bakması kadar ağır bir yazgı var mıdır, bilmiyorum. İnsanlara hep aynı şeyi söylüyorum: Hayallerinizin önünde kimsenin durmasına izin vermeyin. Çünkü bir hayal, başkalarının gölgesinde solup gidecek kadar değersiz değildir. Fakat ne tuhaftır ki insan, başkalarına verdiği öğütlerin en sadık dinleyicisi olamaz çoğu zaman. Terzi kendi söküğünü dikemez derler; ben de kendi içimde açılan o derin yarıkları yıllardır seyretmekle yetiniyorum.
Hayallerimin önünde duran engellere kimi zaman karşı koyacak gücü bulamıyor, kimi zaman da mücadele etmenin yorgunluğuna sığınıyorum. Ve sonra, bir köşede sessizce bekleyen hayal kırıklıkları birikiyor içimde. Her biri, gerçekleşememiş bir ihtimalin, yarım kalmış bir cesaretin ve ertelenmiş bir hayatın hatırası gibi.
İnsan sanır ki onu öldürecek şey büyük felaketlerdir. Oysa bazı acılar vardır; ne bir gürültüsü vardır ne de bir yıkımı. Sessizce gelirler. Her gün biraz daha eksiltirler insanı. Ulaşamadığın hayallerin gölgesi, zamanla omuzlarına çöker. İçinde yaşamayı bekleyen onlarca hayat varken yalnızca bir tanesini sürdürmek zorunda kalmak, ruhun en derin yerinde ince bir sızıya dönüşür.
Belki de insanı yavaş yavaş tüketen şey, kaybettikleri değil; yaşayabilecekken yaşayamadıklarıdır. Bir gün dokunacağını düşündüğü düşlerin, zamanın öteki kıyısında silikleşerek kaybolduğunu görmek… İşte asıl acı budur. Çünkü bazı hayaller ölmez; yalnızca sahibinin yüreğinde sessiz bir ağıt gibi yaşamaya devam ederler. Ve insan, en çok da kendi içinde yarım bıraktığı hayatların yasını tutar…

https://open.spotify.com/track/7hN5MWu7ElpgqqCzg9wyTw?si=Fs1uxIZPS82XBI6Gf1dQ-A...devamını oku