Artık estetik yaptırmanın amacı kusurlarını örtmek, kendinin en güzel hali olmak falan değil, bir kalıba uymak. Sanki ortada tek bir maske var ve kime yakışıp yakışmadığına bakılmaksızın herkes yüzünü o maskeye zorla uydurmaya çalışıyor: kesiyor, dolduruyor, kırıyor, yontuyor… Bu durum bana Cinderella masalındaki cam ayakkabıyı hatırlatıyor: Üvey kardeşler ayaklarını kesip kanatarak bile olsa o ayakkabının içine girmeye çalışıyorlardı, çünkü sonunda prens tarafından seçilme, “güzel, kabul görmüş, beğenilmiş kadın” olma vaadi vardı. Bugün de aynı vaat var: O maskeyi takarsan beğenileceksin, değer göreceksin, “seçilen kişi” olacaksın… Bütün suç sosyal medyaya atılıyor ama asıl manipülasyon güzellik merkezlerinde oluyor bence. Kaşların için gidiyorsun, çıkarken burnundan başlayıp kirpik ucuna kadar her şeyle ilgili bir işlem yapılması gerektiğini söylüyorlar. Bazen işi öyle abartıyorlar ki onlara göre o tiple evden çıkmaman lazım. O anda ikna olup işlem yaptıran o kadar çok insan var ki. İşlem yaptırmasa bile söylenenler zamanla zihninde kök salıyor. Çünkü söyleyen kişi sıradan birisi değil, o işte “uzman” birisi. Kadına güzellik vadeden bu tür yerler kuzu postuna bürünmüş kurt gibi: Seni “düzeltmek” adına herkese benzetmek için ellerinden geleni yapıyorlar. İşin en tuhaf yanı şu: Eskiden insanlar estetik ameliyatlarını gizler, olabildiğince doğal görünmek isterdi. Şimdi ise işlem belli olmuyorsa, “ben buradayım!” diye bağırmıyorsa başarısız sayılıyor. The bigger the better devri… Üstelik estetik yaptırmak artık bir zenginlik sembolü. Burnunu, dudaklarını ya da çenesini yaptırmış birini gördüğümüzde aklımıza ilk gelen şey “Bu kişinin parası var, lüks bir hayat yaşıyor” oluyor. Burnunun ucu ne kadar kalkıksa, cüzdanı da o kadar kabarık sanılıyor. Tıpkı her iPhone kullanan insanın zengin olduğu yanılgısı gibi… Ne müthiş bir illüzyon ama! ...devamını oku