Çelimsiz gövdeme serpilen donmuş kar tanecikleri kalbimde buz tutuyordu. Gözlerimi ovuştururken bulutlarla bezeli görünmezlik pelerinini takmış yıldızların ışığını görebilmiştim ilk ve son kez. Karlı zeminde uzanıyorken göğü seyre dalmıştım. Acizliğimin son isyanlarıydı yüzleşemediklerimin yozlaşmaya esir bıraktığı anlar. İşte o vakit anlamıştım, soğuk esen rüzgarın amacının yalnızca soğuğu tenime kazımaktan ibaret olmadığını, doğanın göstermek istediği bir diğer yüzü vardı
oysa. Yıllar boyu süregelen anlam arayışı yolculuğumu, geçici bir hevesten ibaret olsa da anlamlandırabilmiştim, soğuğun tenimi kristalleştirdiği bu vakitte. ...devamını oku