Kitap İncelemesi
2.0/5
Bu kitaptaki en belirgin deneyim sabit bir anlatıcıya tutunmamak. Yetişkin bir kadın sesinden bir çocuğun deneyimlerini okuyoruz. Yetişkinlikten çocukluk pozisyonuna kayan bir akış var. Ortada tek bir özne yok, birbirine karışan ve sınırları bulanıklaşan bilinçler var. Bu ses kayması rastgele değil. Yetişkin kadın anlatıcı ile çocukluk hali arasındaki sınırın bulanıklaşması söz konusu. Yaş, deneyim ve bilinç katmanları birbirine karışmış durumda. Kısacası öznenin sabit kalmadığı, kendini sürekli başka bir zamana ve bedene taşıdığı bir form. Aslında okurken başta bunu fark etmemiştim. Hatta kitabı okumak işkence haline gelmeye başlamıştı ama Hans Bellmer ile olan ilişkisini öğrenince taşlar yerine oturdu. Bellmer ile ilişkisi üzerinden bakıldığında bedenin ve benliğin bütünlüğünün sabit kalmaması ortaya çıkıyor. Bellmer’in sanatına baktığımızda -ki bana kalırsa etik anlamda sanat olarak göremiyorum- kadın ve çocuk bedenleri görsel bir parçalanma üzerinden kurulurken, Zürn’de içsel bir deneyim haline geliyor. Bellmer’de parçalar estetik bir düzen içinde konumlanırken, Zürn’de parçalar hiçbir zaman birleşmiyor, aksine sürekli dağılma eğiliminde.
heart
7 kişi
∙