Bir Yazarın Güncesi / Toplu Eserleri 12 alıntıları
Virginia WoolfBir Yazarın Güncesi / Toplu Eserleri 12 (Virginia Woolf) kitabından okurların paylaştığı 5 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır; en yenileri görmek için sıralamayı değiştirebilirsin.
Ulysses'ı bitirdim, bence karavana. Deha var içinde, diye düşünüyorum; ama ikinci sınıf. Kitap dağınık. Acımtırak. Kurumlu. Görgüsüz, sadece bildiğimiz anlamda değil, edebi anlamda da. Yani, birinci sınıf bir yazar, yazmaya numara yapmaya gerek görmeyecek kadar değer verir, irkiltmeye; perendeler atmaya gerek görmeyecek kadar. Okurken hep tüysüz bir mektepli geldi gözümün önüne, her yanından zekâ fışkırıyor fakat o kadar kendi kendiyle meşgul ve bencil ki başı dönüyor, abartılı, yapmacıklı, gürültücü oluyor, elini ayağını nereye koyacağını bilemiyor, iyi yürekli insanlar onun için üzülüyorlar, sert kimselerse sadece ona kızıyorlar; insan, büyüyünce geçer umarım, diyor; ama Joyce 40'ında olduğuna göre bu hiç mi hiç mümkün görünmüyor. Dikkatli okumadım; üstelik sadece bir kere; kitap da karmakarışık; bu yüzden kuşkusuz erdemlerini birazdan fazla ayaklar altına aldım. Binlerce minik kurşun yağıyor, dökülüyor insanın üzerine; ama insan tam suratının ortasından ölümcül bir yara almıyor hiçbir zaman Tolstoy'dan aldığı gibi, mesela; ama onu Tolstoy'la karşılaştırmak hepten saçma.
20 Mart CumartesiPeki bütün bu günceler ne olacak, diye sordum dün kendi kendime. Ölürsem, Leo ne yapar bunları? Onları yakmaya yanaşmaz, yayımlatamaz da. Eh, bunlardan bir kitap yapmalı diye düşünüyorum; sonra da mektupların kendilerini yakmalı. Bunlarda küçük bir kitap gizli olduğunu söyleyebilirim rahatça; bölük pörçük, karalanmış yerleri biraz düzeltilse. Tanrı bilir. Bunları hafif bir melankolinin etkisinde yazıyorum, bazen üstüme çöken, bana yaşlı olduğumu düşündürten; çirkin olduğumu. Kendimi tekrar ediyorum. Gene de, bildiğim kadarıyla, yazar olarak sadece kendi zihnimdekileri yazıyorum.
Sydney waterlow'un bir keresinde dediği gibi, yazmanın en kötü yanı, insanın övgüye çok fazla bel bağlaması. Bu hikâye için hiç övgü almayacağımdan emin gibiyim; ve buna biraz aklımı takacağım. Övgü olmadan, sabah kalktığımda yazmakta zorlanıyorum, ama bu tatsız halim sadece 30 dakika sürüyor ve başlar başlamaz unutuyorum.
Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak. Edebiyatın ham malzemeden yapıldığını düşünmek hatta.