1922 – 6 Eylül Çarşamba günü, Ulysses’i birdikten sonra Virginia Joyce’u bombalıyor.
Ulysses'ı bitirdim, bence karavana. Deha var içinde, diye düşünüyorum; ama ikinci sınıf. Kitap dağınık. Acımtırak. Kurumlu. Görgüsüz, sadece bildiğimiz anlamda değil, edebi anlamda da. Yani, birinci sınıf bir yazar, yazmaya numara yapmaya gerek görmeyecek kadar değer verir, irkiltmeye; perendeler atmaya gerek görmeyecek kadar. Okurken hep tüysüz bir mektepli geldi gözümün önüne, her yanından zekâ fışkırıyor fakat o kadar kendi kendiyle meşgul ve bencil ki başı dönüyor, abartılı, yapmacıklı, gürültücü oluyor, elini ayağını nereye koyacağını bilemiyor, iyi yürekli insanlar onun için üzülüyorlar, sert kimselerse sadece ona kızıyorlar; insan, büyüyünce geçer umarım, diyor; ama Joyce 40'ında olduğuna göre bu hiç mi hiç mümkün görünmüyor. Dikkatli okumadım; üstelik sadece bir kere; kitap da karmakarışık; bu yüzden kuşkusuz erdemlerini birazdan fazla ayaklar altına aldım. Binlerce minik kurşun yağıyor, dökülüyor insanın üzerine; ama insan tam suratının ortasından ölümcül bir yara almıyor hiçbir zaman Tolstoy'dan aldığı gibi, mesela; ama onu Tolstoy'la karşılaştırmak hepten saçma.
heart
shocked
13 kişi
∙
    Bu gönderiye henüz yorum yapılmamış!