Tarihte yaşamış olan âşıklardır Abelard ve Heloise. Aralarındaki mektuplaşmaların eksikliğini giderip konuyu bir oyun şeklinde ele alıyor yazar. Arka kapak yazısındaki şu ifadeyse aslında oyunu tamamen tanımlıyor:​”Acıklı mı? Evet. Etkileyici mi? Çok. Benzersiz mi? Hayır. Hatta “Bazı şeyler hiç değişmiyor” dedirtiyor insana.
Bu satırı okuyorum da, içimden bir şey okuduğuna
inanamıyor.
Ama ben yazdım onu ve doğru.
Sana âşık değilim artık.
İşte! Bir kez daha yazdım.
Nihayet her şeyini elde etmek isteyen,
her şeyini tüketen boğucu aşkımdan kurtuldun.

Ben de öyle. Ben de kurtuldum.
Artık o ahlaksız düşünceler adının çevresinde dolanıp
kaçırmayacak huzurumu.
Artık o yoğun düşlerimde çıplaklığımı örten bedenin
yormayacak beni.
Dudaklarımı yastığa bastırmış olarak uyanmayacağım
artık.

Dualarımda yalnızca adının geçtiğini hissedip irkilmekten
kurtuldum.

Kurtuldum bir zalimden, ya da zalim bir aşktan.

...

Sana sevgili derdim. 
Yine de derim.
Ama bu kez sözcüğü farklı söylerim:
sevgi-li ol, sevgi dolu ol, özgürleş.

Başkasını buldum.
Artık ihtiyacım yok sana.

Doğru söylüyorum. Özgürsün



(Kalem elinden düşer. Elleri boşluğa uzanır.
Hissetmediği şeyleri yazmış olmanın,
Özverinin bitkinliği içindedir.)
heart
6 kişi
∙