
Küçük İskender sözleri ve alıntıları
65.-efbiay-kelimelerin balistiğiüzmesin seniah tabii ki,bakışlarım,yüzünde bıraktığım parmakiziçıkartın beni bu şüpheli ölüdençıkart beni birdenbireyeçıkart beni birdenbirenin bireyselliğine!çürük et deposu gibi gireyim tenine!teninden sersemleyen bir otağ gibi.kur beni saadetinin liberal sistemine!yepyeni bir para çıkartüstünde benim portrem olana ş k s a t ı n a l a b i l e c e ğ i n !
beni sevmene asla izin vermeyeceğim'diye yazmıştın kapımdaki not defterine;kendi kapımı çalmak zorunda kalmıştımiçerde olmadığımı bile bile!gövdeni hatırlıyorum ansızın bu kış ormanında işteuzun büyük parlaksiyah ve vahşi!parçalayacak kadar siyahve onarabilecek kadar vahşi!sankiaşka hayattan daha fazla özen gösteren, çocuksuama hep hırpalanmış, hırpalandıkça palazlanmış bir ziyaretçi!
Hiç göstermemiştin bana bu defteriKendi sağlamsa da ruhu buruşmuşSararmış, kavrulmuş neyi koruyup kolluyorsa sayfalarcaYaşlanan defterlerin ağır gençlik hatırasıYaşlanan defterlerin mecbur ağır hasta tebessümüSafrası kandan, çapası kırık, savrulmuşKim bilir kime, kimlere yazıldıysa bunca ısrarlı mısraKim bilir kimin, kimlerin kayalıklarında sonlandıysa ömrünsadece gömüp dizlerini göğsüne kıvrılmaksadece zor sorular bırakarak geride, kanıtlamak intiharıkanıtlayıp utanmak bir de bile bile, biterken o harikulade yaz
"Zamanı iyi değerlendir"İşte, insanın acizliği ve zamanı yalnızca iyi değerlendirilmesi gereken bir zevk aracı olarak görmesi -ki zamanın gerçekten zevk alınabilecek özellikleri olduğunu bilmesi- düşündürücüdür. Yaşadığı anı değerlendirmek ise, bambaşka bir şey. O bir yaşam tarzı. Zamanını iyi değerlendirmek'in altında kapitalizmin 'boş gezme, sömür, para kazan!' yatıyor adeta. Bütün uğraşların, bütün fizyolojilerin, bütün telaşların zamana bağımlı olması, elbette katlanılması zor ve sıkıcı bir durum. (Bu noktada Doğu'da vakit kavramının zaman kavramından ayrı düşmesi meselesi de var; İkindi Vakti'ne İkindi Zamanı demek, ne kadar itici ve yanlış!)
Artık bir telefon: "Alo! Ben iyiyim anne, vallahi iyiyim,sen nasılsın, dert etme kendine, yine doğurursun,yine büyütürsün, yine asılırher şairin infazı kalem tutmasıyla yazılır!Sen babama selam söyle.. De ki: Düşümde gördümromatizma ağrıları bu kışa doğru dinecek...Biliyorum anne, biliyorum, biraz daha böyle konuşursamyüreğine inecek, ama ne yazık ki durmuyor dilimaslını sorarsan, dün geceden beri iyi değilim.."
ihanet, rütbesini yükseltmez insanınsırtını daha kolay döner sadecesevgililerinin intiharlarına.
köyde bir geceToplanmış hepsi - don gömlek atletÇamaşır ipi, ne işe yaradığını unutmaz yine deMesela kız asabilir kendini onunlaYa da.. başka bir işe yaramaz zaten bu saatten sonraHep erkek kıyafetiyle süslenmiş ipKızı vermemişsiniz sevdiği çocuğaDavut Abi iyidir aslındaÇok güzel şakalar yapar güldürür biziHele o Cüneyt Arkın taklidi var yaTerazi lastik cimlastikBaba! Ablam havada!
İnternete, elektronik ortama bakacak olursak, evet, yazanlar, paylaşanlar, siteler, bloglar birer bombardımanı andırmıyor değil. Matbu olmayanın kabulünün zor olduğu bir coğrafyadayız. Kaçımız bir e-kitap okudu ki şimdiye değin? Oradaki yoğunluğa dönecek olursak sapla samanın karıştığı su götürmez. Estetik ölçütlerin, kitapseverliğin, grafomaninin öldürüldüğü mecralar. Katı disiplin bence de şiire zarar verir. Ama gerçek bir editörün varlığı, o karşılıklı onaylanmış kontrolün sonuçları da eğer sansüre, baskıya dönüştürülmüyorsa sağlıklıdır.





















