Özellikle kalın puntolu kısımları daha iyi anlamak yardımcı olur musunuz? Anladığımdan emin değilim özellikle şu kısımları:
Binlerce karayolu olsa da kafam karışmaz çünkü yüreğimdeki kan o harikulade kaynağına geri dönecektir.
Voltaire’ in aralıksız çırpan kanatları için , durup o büyüleyici kuşu dinlediğim için.
Vicdan azabı içinde bağışlanmayı dilemeyi düşündüm. İyi de, kimden? Hangi Tanrı 'dan, hangi İsa' dan? Onlar bir zamanlar inandığım mitlerken, mit olduklarını hissettiğim inançlara dönüşmüşlerdi. Bu deniz, bu da Arturo, deniz gerçek ve Arturo denizin gerçek olduğuna inanıyor. Sonra başımı başka tarafa çeviriyorum ve her yer kara. Yürüyor, yürüyorum ve her yer uçsuz bucaksız kara. Bir yıl, beş yıl, on yıl geçiyor ve denizi hiç görmüyorum . Denize ne oldu, diye soruyorum kendime. Geride kaldı, diye yanıtlıyorum, hafızamda saklı. Deniz bir mit. Hiç yoktu. Ama deniz var! Deniz kıyısında doğdum diyorum sana! Yüzdüm ben o denizin sularında! Doyurdu beni, huzur verdi, büyüleyici uzaklıkları ile düşlerimi besledi ! Hayır, Arturo, deniz hiç olmadı. Düş görüyorsun, olmasını diliyorsun ve toprakta yürüyorsun. Denizi göremeyeceksin artık. Bir zamanlar var olduğunu sandığın bir mit deniz. Ama, diyorum gülümseyerek, tuzu ağzımda. Binlerce karayolu olsa da kafam karışmaz çünkü yüreğimdeki kan o harikulade kaynağına geri dönecektir.
Peki, ne yapmalıyım? Ağzımı gökyüzüne doğru kaldırıp korkak dilimle bir şeyler mi gevelesem? Göğsümü açıp yumruklayarak İsa'nın dikkatini mi çekmeye çalışsam? Ama örtünüp yola devam etmek daha iyi ve mantıklı olmaz mıydı? Şaşkınlıklar olacaktı şüphesiz, açlık çekecektim; kurumuş dudaklarımı tatlandırmak için yanaklarımdan süzülüp minik kuşlar gibi beni teselli etmeye çalışan gözyaşlarımdan başka hiçbir şeyimin olmadığı bir yalnızlığa bürünecektim. Ve sonunda teselli bulacaktım, ölmüş bir kıza duyulan aşka benzer bir güzellik olacaktı. Biraz da kahkaha, zaptedilmiş kahkahalar, ve geceleyin sessiz bir bekleyiş, geceye duyulan yumuşak korku, ölümün meydan okuyan öpüşüne duyulan korkuya benzer bir korku. Ve gece çökecekti ve gençliğimin tez canlılığı ile terkettiğim kaptanlarını denizimin kıyılarından alınmış yağlar süreceklerdi hislerime. Ama bağışlanacaktım, bu ve başka şeyler için, Vera Rivken için, Voltaire' in aralıksız çırpan kanatları için , durup o büyüleyici kuşu dinlediğim için. Deniz kıyısındaki yurduma döndüğümde her şey için bağışlanacaktım.
heart
7 kişi
∙
  • Gulshen
    ladyofshalott ·Gulshen
    2yıl önce falan okudum her detayını hatırladığımı söyleyemem ama hayır, alakası bile yok Tanrıyla. Bandini Camilla'ya aşık olduktan sonra onunla birlikte denize kıyısı olan bir yerde yaşama halleri kurarken camiilayı kaybediyor. O dönemde amerika'da var olmaya çalışan azınlıklardan herhangi biri gibi, italyan kökenli olmasına rağmen hiç gitmemiş ama bunun zorluklarını yaşayan basit bir adam. Hatta şöyle ki Camilla Meksikalı olduğu için hem ortak noktaları var ama aynı zamanda ikisi deniz ve çöl bir tezatlığı yaratıyor. zaten kitabın sonunda da kitabının bir kopyasını çöle fırlatmasının sebebi de o. Aşık olduğu kadının ait olduğu bir yer. Fazla yoruma kaçmaya gerek yok bandini basit bir adam ve romanın zaten bu kadar soft olmasına rağmen vurucu olması başarı bana göre
    ·5 ay önce
  • Isimsiz Yokkisi
    Deniz ·Isimsiz Yokkisi
    Denizin varlığını Tanrı'nın varlığına benzetmiş, ancak en azından denizin görülebilir, sularında yüzülebilir bir şey olduğunu söylüyor. Karakterimiz denizin olmadığı bir yerde yaşamak zorunda olabilir mi? Yoksa deniz sadece hatıalarında kalmış, sadece çocukluğunda görmüş olabilir mi? Voltaire kısmını ben de anlamadım, ama Voltaire'in kendisi için önemli bir yere sahip olduğundan bahsediyor olabilir. Kanat sesleri dediği de metinleri olabilir
    ·5 ay önce