John Fante sözleri ve alıntıları

John Fante kitaplarından okurların paylaştığı 5 alıntı. Alıntılar en çok beğenilenden başlayarak sıralanır. En çok alıntılanan kitaplar: Toza Sor.

Yazar sayfası
5 alıntı
gece yaptığım korkunç şeyi duymak istiyor musun? Bir gece bu dünya için fazlası ile güzel bir kadın geçti yanımdan, dayanılmazdı, kim olduğunu hiçbir zaman öğrenemedim, tilki kürkü giymiş şapkalı bir kadın, ve Bandini onu izledi çünkü o düşlerden bile güzeldi, Bernstein’ın Balık Restoranı’na girişini izledi, kendinde değildi, arkasında kurbağaların ve balıkların yüzdüğü bir pencereden kadının tek başına yiyişini izledi; ve kadın yemeği bitirdiğinde ne yaptım biliyor musun? Sen ağlama çünkü beni bilmiyorsun henüz, felaketim ben, yüreğim çini mürekkebi dolu; ben, Arturo Bandini, Bernstein’in Balık Restoranı’na girip onun oturduğu iskemleye oturdum ve titredim zevkten, kullandığı peçeteyi elledim, küllükte rujlu bir izmarit vardı ve ne yaptım biliyor musun? Sen ve küçük sorunların. Yedim izmariti, çiğnedim ve yuttum, tütünü de kağıdı da, ve tadı gayet güzeldi çünkü o harikuladeydi. Tabağın yanında çatalı duruyordu, çatalı cebime soktum, arada sırada cebimden çıkarıp yalıyordum çünkü o harikuladeydi. Düşük bütçe ile aşk, masrafsız bir sevgili, tam Arturo’nun kara yüreğine göre, arkasında kurbağaların ve balıkların yüzdüğü bir pencerenin gerisinden hatırlanmak üzere. Sen ağlama; Arturo’ya sakla gözyaşlarını çünkü onun çok ciddi sorunları var ve daha anlatmaya başlamadım bile.
heart
alkis
13 kişi
∙
May mağazasından biri aldıklarımı bir kutunun içinde bana teslim etti. Kutuyu açtığımda eski elbiselerimin de içinde olduğunu gördüm. Çöp kutusuna fırlattım eskileri. Giyinme zamanıydı bir kez daha. Yeni çamaşır, yeni gömlek ve pantolonlardan birini giydim. Sonra kravat bağlayıp yeni ayakkabılarımı giydim. Aynanın karşısına geçtim, şapkayı gözüme düşürüp kendime baktım. Yabancı biri vardı sanki karşımda. Yeni kravatımı beğenmedim, ceketimi çıkartıp başka bir kravat bağladım . Yine memnun kalmadım. Her şey beni rahatsız etmeye başladı birden. Gömleğin kolalı yakası heni boğuyordu. Pantolon, giyim mağazası bodrumu gibi kokuyordu ve ağ kısmı çok dardı. Şakaklarımdan ter boşandı, şapka sıkıyordu. Bi rden kaşınmaya başladım, hareket ettiğimde her şey kese kağıdı g ibi hışırdadı. Burnuma losyonların kokusu geldi ve yüzümü buruşturdum. Tanrım, şu bizim Bandini' ye, Minik Köpek Güldü 'nün yazarına ne haller olmuş böyle? Şu aciz görünümlü soytarı Çoktan Yitik Tepeler' in yaratıcısı olabilir mi? Her şeyi çıkardım, saçımı yıkadım ve eski elbiselerimi giydim. Bana kavuşmaktan mutluydular; serin serin okşadılar beni ve zavallı ayaklarımı eski ayakkabılarıma soktuğumda bahar çimine basar gibiydim, yumuşacıktılar.
heart
8 kişi
∙
"Şu çarıklar -onları giymen şart mı, Camilla? Yağlı bir Meksikalı olduğunu ve hep öyle kalacağını cümle aleme duyurmak zorunda mısın?" 
Dehşet ifadesi ile baktı bana, dudakları aralıktı. Elleri ile ağzını örttü ve koşarak içeri girdi. Hıçkırdığını duydum. Omuzlarımı geriye atıp kasıla kasıla yürüdüm, ıslık çalıyordum keyfimden. Yerde uzun bir izmarit gördüm, utanmaksızın eğilip aldım, yaktım, bir nefes çekip dumanı yıldızlara doğru üfledim. Ben bir Amerikalı' ydım ve bundan gurur duyuyordum . Bu muhteşem kent, bu geniş kaldırımlar, bu görkemli binalar benim Amerika'mın sesiydi. Biz Amerikalı' lar kumdan ve kaktüsten bir imparatorluk yaratmıştık. Camilla'nın halkı ellerine geçen fırsatı iyi kullanamamışlardı . Biz Amerikalı' lar becerikliydik. Ülkem için sana şükürler olsun Tanrım. Dünyaya bir Amerikalı olarak geldiğim için şükürler olsun.
heart
8 kişi
∙
Özellikle kalın puntolu kısımları daha iyi anlamak yardımcı olur musunuz? Anladığımdan emin değilim özellikle şu kısımları:
Binlerce karayolu olsa da kafam karışmaz çünkü yüreğimdeki kan o harikulade kaynağına geri dönecektir.
Voltaire’ in aralıksız çırpan kanatları için , durup o büyüleyici kuşu dinlediğim için.
Vicdan azabı içinde bağışlanmayı dilemeyi düşündüm. İyi de, kimden? Hangi Tanrı 'dan, hangi İsa' dan? Onlar bir zamanlar inandığım mitlerken, mit olduklarını hissettiğim inançlara dönüşmüşlerdi. Bu deniz, bu da Arturo, deniz gerçek ve Arturo denizin gerçek olduğuna inanıyor. Sonra başımı başka tarafa çeviriyorum ve her yer kara. Yürüyor, yürüyorum ve her yer uçsuz bucaksız kara. Bir yıl, beş yıl, on yıl geçiyor ve denizi hiç görmüyorum . Denize ne oldu, diye soruyorum kendime. Geride kaldı, diye yanıtlıyorum, hafızamda saklı. Deniz bir mit. Hiç yoktu. Ama deniz var! Deniz kıyısında doğdum diyorum sana! Yüzdüm ben o denizin sularında! Doyurdu beni, huzur verdi, büyüleyici uzaklıkları ile düşlerimi besledi ! Hayır, Arturo, deniz hiç olmadı. Düş görüyorsun, olmasını diliyorsun ve toprakta yürüyorsun. Denizi göremeyeceksin artık. Bir zamanlar var olduğunu sandığın bir mit deniz. Ama, diyorum gülümseyerek, tuzu ağzımda. Binlerce karayolu olsa da kafam karışmaz çünkü yüreğimdeki kan o harikulade kaynağına geri dönecektir.
Peki, ne yapmalıyım? Ağzımı gökyüzüne doğru kaldırıp korkak dilimle bir şeyler mi gevelesem? Göğsümü açıp yumruklayarak İsa'nın dikkatini mi çekmeye çalışsam? Ama örtünüp yola devam etmek daha iyi ve mantıklı olmaz mıydı? Şaşkınlıklar olacaktı şüphesiz, açlık çekecektim; kurumuş dudaklarımı tatlandırmak için yanaklarımdan süzülüp minik kuşlar gibi beni teselli etmeye çalışan gözyaşlarımdan başka hiçbir şeyimin olmadığı bir yalnızlığa bürünecektim. Ve sonunda teselli bulacaktım, ölmüş bir kıza duyulan aşka benzer bir güzellik olacaktı. Biraz da kahkaha, zaptedilmiş kahkahalar, ve geceleyin sessiz bir bekleyiş, geceye duyulan yumuşak korku, ölümün meydan okuyan öpüşüne duyulan korkuya benzer bir korku. Ve gece çökecekti ve gençliğimin tez canlılığı ile terkettiğim kaptanlarını denizimin kıyılarından alınmış yağlar süreceklerdi hislerime. Ama bağışlanacaktım, bu ve başka şeyler için, Vera Rivken için, Voltaire' in aralıksız çırpan kanatları için , durup o büyüleyici kuşu dinlediğim için. Deniz kıyısındaki yurduma döndüğümde her şey için bağışlanacaktım.
heart
7 kişi
∙
Zihnimin arkasında karanlık bir nokta vardı ama. Yürüyordum. Dönme dolabın, çadır bezinden yapılmış standların önünden geçtim ve kendini daha güçlü bir şekilde hissettirmeye başladı; adı konamayan bulanık bir şey sızıyordu beynime. Bir hamburger büfesinin önünde durup kahve söyledim. Sinsice sokuluyordu; huzursuzluk, yalnızlık duygusu. Derdim neydi? Nabzımı saydım. Normaldi. Kahveyi üfleyip bir yudum aldım: iyi kahve. Aradım, zihnimin parmakları ile beni rahatsız eden düşünceye uzanıp tam da dokunamadığımı hissettim. Birden şimşek gibi çaktı beynimde, ölüm gibi, yıkım gibi. Taburemden kalkıp oradan hızla uzaklaştım . Kaldırımda hırslı bir şekilde yürüyordum , bana son derece garip görünen insanların yanından geçerek, hayaletlerin; dünya bir hayal gibiydi, şeffaf bir düzlemdi ve üstündeki herkes çok kısa bir süre için ordaydılar; hepimiz, Bandini , Hackmuth, Camilla, Vera, hepimiz kısa bir süre için vardık, sonra başka bir yere gidecektik; hayatta değildik aslında, hayatta olmaya çok yaklaşıyor ama olamıyorduk. Öleceğiz. Herkes faniydi. Sen bile Arturo, sen bile fanisin.
heart
7 kişi
∙

Paylaşmak için giriş yap

Alıntı paylaşmak, beğenmek ve yorum yazmak için giriş yap. Hesabın yoksa ücretsiz kaydolabilirsin.