Stefan Zweig'ın kolay ve akıcı dili her zaman hoşuma gitmiştir. Her kitabının da öyle olduğunu varsayıyorum kendimce. Şimdiye kadar okuduğum hiçbir kitabında bu önyargım beni hüsrana uğratmadı. Aynı şekilde bu üç öyküye bakarsak aslında pek de önem taşımayan rastgele öyküler. Hiçbiri 1 yıldan sonra ne aklımda kalacak ne de benim için bir yararı olacak fakat Zweig'ın eserlerini okumayı asla bırakmayacağım. İçindeki öykülerin realistliği ve karakterlerin yazım şekli, kısacık bir öyküde bile karakterler ve olay ile hemen bağ kurduracak düzeyde. Kelimeleri kolay seçimi (bu durum belki de çevirmen ile alakalıdır emin değilim) ve gereksiz betimlemeye yer vermeden direkt olarak olayı anlatması ise akıcılığı kuran asıl unsur olduğunu söyleyebilirim. Metinlerinin çoğunluğu 2. Dünya Savaşı ile bağlantılı ve bunun üzerine yazılmış olsa da 2. Dünya Savaşı hakkında yeterli bilgisi olmayan kişilerin de kitap içerisinde, 2. Dünya Savaşı zamanındaki olayları öğrendiği bir şekilde yazılmış olması da her kitleye hitap eden bir yazar yapıyor kendisini. Benim gözümde -her ne kadar çoğu kişiye aykırı düşünüyor olsam da- Zweig, dünyanın en iyi yazarlarından birisidir.

(Kitap incelemesinden çok Zweig sevdam hakkında oldu bu yazı. Bunun için sizden özür dilerim.)