Bu alıntıya o kadar katılıyorum ki şu sıralar etrafımda metinlerimi okuttuğum herkesten aynı cevaplar ve aynı tonda övgüler alıyorum; ya da sadece anlatıyorum ve dinleniyor. Bu yüzden kendi etrafımda dönüp duruyorum. ‘İyi bir yazar değil miyim?’ sorusu başlıyor ama daha yeni yola çıkmışken bu soru yerine ‘İyi bir şeyler yazabiliyor muyum?’ sorusunu getirmek için eleştirmen arayıp duruyorum. Şu küçücük ilçede ne kadar mümkünse o kadar arıyordum; Woolf’un güncesini alana kadar…​Aslında aradığım eleştirmen buymuş; günlük benim için yazılmış, sanki ben yazmışım gibi geliyor her sayfayı okurken. Ve yine tıpkı alıntıda olduğu gibi aklımı takıyorum, yazamıyorum. Yine yanlış sorular, Acaba yazar tıkanıklığı mı? (Yazar mıyım?)​Woolf gibi övgü olmadan yazmakta zorlanıyorum; (övģüden kastım tabiki ah ne kadarda güzel yazmışınız ayaklarindan değil çok iyi bir eleştiri ) hatta övgüye bel bağladığımda karşılık göremeyince beyinciğim sökülmüşçesine çöküyorum. Bu çöküntü hali 30 dakika falan da sürmüyor. Kendime ait bir 30 dakika istiyorum, hemen üzerimden atabilmek istiyorum. Belki de bu süreç olgunlaştırıyordur; koza örmek ve yeniden değişmiş olarak çıkmak isteyen tırtılın yem yeme süreci yorgunluğudur belki. Ama kesinlikle biraz daha devam ederse açlıktan ölecek bu tırtıl! Yazan arkadaşlara sesleniyorum ve rica ediyorum; lütfen sizin bu gibi zorluklardan kurtuluş sürecinizi bizlerle paylaşın. Şimdiden teşekkürler.
Sydney waterlow'un bir keresinde dediği gibi, yazmanın en kötü yanı, insanın övgüye çok fazla bel bağlaması. Bu hikâye için hiç övgü almayacağımdan emin gibiyim; ve buna biraz aklımı takacağım. Övgü olmadan, sabah kalktığımda yazmakta zorlanıyorum, ama bu tatsız halim sadece 30 dakika sürüyor ve başlar başlamaz unutuyorum.
heart
7 kişi
∙
  • Gulshen
    ladyofshalott ·Gulshen
    Hem merak ettiğim için hem de başkarının da bakabilmesi için sayfa numarası bırakabilir misiniz :))
    ·8 ay önce
    Cevapları Görüntüle (2)
  • Isimsiz Yokkisi
    Deniz ·Isimsiz Yokkisi
    Aklıma gelmişken, ben de bir sorunumdan bahsedeyim. Bazen kendimi sadece basit bir kompozisyon özeti çıkarmaya çalışan, kelimeleri bile düzgün kullanamayan, sahneyi anlatacağım, romanı devam ettireceğim diye her şeyi birbirine katan bir zavallı gibi hissediyorum. Betimlemelerimin sürekli aynı kelimelerden oluşuyor olması ve diyaloglarımın "ekledi, duraksadı, böyle böyle dedi" lerden geçilmemesi beni üzüyor ama elimden daha ne gelir, bilmiyorum. Sanki sürekli aynı kelimeler aynı tekniklerle hikayeyi öldürüyormuş gibi hissediyorum.
    ·8 ay önce
  • Isimsiz Yokkisi
    Deniz ·Isimsiz Yokkisi
    Yazan birisi olarak şunu söyleyeyim. Kendimde şunu fark ettim. Evet, bir yerden övgü gelince insan seviniyor, daha çok yazası geliyor. Geçen anneme romanımın taslağının birkaç bölümünü okutunca ve olumlu dönüt alınca baya sevinmiş ve daha çok yazmak istemiştim. Ama övgü almadığımda da pek bir şey hissetmiyorum. Beni her zamanki hevesimle her akşam belli saatlerde yazmaya oturtan şeyin yazının kendisi olduğunu düşünüyorum. İstersen daha konuşabiliriz bu arada, şu an pek müsait olmadığım için böyle düzensiz bir yorum yapmak zorunda kaldım.
    ·8 ay önce