Bir pencerenin önünde duruyorum.
Gün, acele etmeden geçiyor.
Bazı insanlar hayatı büyük olaylarda arıyor, ben küçük anlarda buluyorum onu.
Bir kitabın arasında unutulmuş bir kurutulmuş çiçekte,
sabah demlenen çayın buharında,
bir plağın ilk çıtırtısında…
Zaman geçiyor elbette.
Çiçekler soluyor, mevsimler değişiyor, insanlar geliyor ve gidiyor.
Ama hayat, çoğu zaman sandığımız kadar uzak değil.
Bazen bir sayfanın kenarına düşen güneşte,
bazen suladığımız bir saksının yeni filizinde,
bazen de sessizce oturup hiçbir şey yapmadığımız birkaç dakikada saklı.
Büyümek, her şeyi çözmek değilmiş.
Büyümek; bazı soruların cevapsız kalacağını kabul etmekmiş.
Ve galiba yaşamak da biraz böyle…
Eksiklerle, bekleyişlerle, yarım kalan cümlelerle…
Ama yine de güzel.
Çünkü her sabah yeniden açılan bir perde var.
Yeniden okunacak kitaplar,
yeniden dinlenecek şarkılar,
yeniden sevilecek insanlar var.
Ben bugün, elimde bir kitap ve içimde sakin bir umutla,
hayatın telaşına değil, ritmine kulak veriyorum.
Ve biliyorum ki…
Hayat bazen yalnızca bir plağın dönmesi,
bir çiçeğin suya kavuşması,
ve insanın kendi sessizliğiyle dost olması kadar basit.
~Tomris
