onu öyle anlatmıştı ki kim olduğunu değil ne istediğini daha çok biliyordum. daha doğrusu tahmin etmiştim. kimse her şeyi bilemezdi sonuçta. kimsenin bir şey bildiği yoktu. ben de bir kimseyim. ve ben hiçbir şey bilmiyordum. hem de ne istediğimi unutmuştum. sonra o geldi. tekrar. kapıda beliren bu figür hakkındaki düşüncelerim değişmişti artık. kendime dönüp bakmış ve onu görmüştüm. kendimi iyi hissetmiyordum. ve o da iyi biri değildi. fakat ben iyiyim derdim kendime hep. onun cesareti yoktu bende. hep korktum. kendimi yok saydım. çoğu günler hırsızlık yapıyordum. insanların kalbini çalıp yiyordum. kendimi hor görmeye başlayıp değersizlik hissiyle daha da coşuyordum. sadece kendim olmak istiyordum. kolektif bilinçte var olamıyordum. toplum beni korkutuyordu. yalnız hissediyordum ve yalnızdım. aforizmalar doğuyor ve batıyordu. bense sadece ağlıyordum. yalnız hissetmesem de bu döngüyü sürdürüyordum. doğal yoldan yaşamak ölmeye varıyordu. ayin düzenler sonra da olmayan Tanrılara tapan insanları bu ayinlerde yok ederdim. evim benim sığınağımdı. sonra o geldi ve döngü kırıldı. özlemiştim ölümlü olmayı.
∙
