Kurulmuş yüce mahkeme suç belli suçlu meçhulde kalmış bir avare. Yüzmekmiş suçu yasak denizde dalgalara kapılıp sürüklenmek başka diyarlara.
Soruldu yüce divana suçlu kimdir? Aldığımız cevap bizlerin en kutsalı en önemlisi. Belki yoktu suç ortada ama tek gerçek var aklın şüphesidir suçun gerçeği. Vicdana soruldu suçu:
– Suçum kendimden.
Soruldu insana suçu:
– Suçum vicdanındandır.
Böylece kapandı son vicdan mahkemesi. Bir dava daha karıştı tozlu raflara. Uzun süre beklediğinden değil, tozluydu zaten raflar. Tıpkı herkesin vicdanındaki o önemsiz ama kutsal leke gibi.
