Diyorlar ki! / Ruşen Eşref Ünaydın'dan Seçmeler
Ruşen Eşref Ünaydın- Yazar
- Ruşen Eşref Ünaydın
- Yayınevi
- Tablet Kitabevi
- Sayfa
- 264
- ISBN
- 9786055948726
Arka kapak
"Diyorlar ki.." Türk edebiyatında kendi tarzının, ilk örneği oldu. Buna, bir bakıma, son örneği demek de mümkündür. Çünkü ondan sonra onun kadar orjinal olanı, onun kadar alaka, .alkantı ve gürültü uyandıranı bir daha meydana getirilemedi. Gerçi "Diyorlar ki..."nin çıkışından bu yana geçen 50 kadar yıl içinde Ruşen Eşref'in açtığı yoldan daha pek çokkimseler geçtiler. Bunlar da zamanlarının tanınmış edib ve şairleriyle uzaktan yakından bu ilk denemeyi hatırlatan sayısız edebi röportajlar yaptılar. Bu röportajlardan bir kısmı da kitap haline getirildi. Bu kitapların içinde uzaktan yakından adları "Diyorlar ki..."ye benzeyenler de vardı. Hiç şüphe yok ki bu çalışmalar da edebiyatımıza çok verimli ve faydalı oldu. Ancak hiç biri o ilk örnekler kadar yankılar uyandırmadı. Gününün genç edebiyatçısı Ruşen Eşref'in "Diyorlar ki.."si daima bu sonrakilerden ayrı ve belirli bir kitap olarak kaldı. Öylesine ayrı ve belirli bir kitap olarak kaldı ki -eğer yanlış ifade kullanmıyorsak-bu eser adeta klasikleşti ve Cumhuriyetten sonra Türk edebiyatı tarihi konusunda eser meydana getirenlerin en çok başvurdukları ana kaynaklardan biri haline geldi.
Alıntılar4
Tümünü görki, o günkü yazarların pek çoğu da böyle yazıyordu. Kitabı okurken, burada en çok dikkatimi çeken “uzun ince kağıt” olmuştu. Gerçekten de A4 kağıdını kısa kenarından katlayınca el yazısı daha derli toplu gözüküyor. Yapay zeka, o dönemde “uzun ince” kağıda yazmanın, pratiklik ve zamanın basım teknolojisi ile alâkalı olduğunu da söylüyor. (Sigara sağlığa zararlıdır.)
"—İlk yazmaya başladığım zaman, çocuklarım daha pek küçüklerdi. Hizmetçi filan gelir; durmadan şunu bunu sorarlardı. Onlara cevap verirdim; kalemimimi de kâğıttan ayırmazdım. Fikirler beynimde o kadar şiddetle yer tutmuş olurlardı ki hiç bir yabancı ses onların yoğunluğunu dağıtamazdı. Fakat şimdi yalnızlık ve sessizlik arıyorum. Meselâ romanlarımı herkesten uzak bir yerde yazarım ve son derece titiz, sinirli olurum. Yanımda çok kahve, çok sıgara olmalı. Hem birkaç kutu sigara üst üste durmazsa rahat edemem. Kâğıtlarımın büyüklükleri de hep aynı ölçüde olmalı. Daima ince ve uzun kâğıda yazarım; yazdığım yer de alıştığım yer olmalı. Masam, hokkam, kalemim falan..."(...)—Bu hazırlıklarınız tamam olduktan sonra kaç günde kaç sahife yazabilirsiniz?"—Bazan yirmi, bazan elli; bazan da ancak sekiz."Eliyle çenesini tuttu ve biraz düşündükten sonra:"—Mübalağa olmasın ama, dedi. Yazdığım zaman bir haftada elli altmış cümle bile söylemem ve bu sıralarda bana bir şey söyledikleri zaman son derece titizlenirim. Yazdığım şeyi o kadar severim ki, başından sonuna kadar, bende ve ruhumda o eser ihtiraslı bir hummâ olur.''
Mehmet Emin Yurdakul, "Peki efendim; milli edebiyatın dil, vezin ve mevzudaki gayesi hakkında ne düşünüyorsunuz?" sorusu üzerine.
Diğer baskılar1
Benzer kitaplar
Romeo ve Juliet
William Shakespeare
Şeker Portakalı
Jose Mauro de Vasconcelos
Fareler ve İnsanlar
John Steinbeck
Satranç
Stefan Zweig
Kırmızı Pazartesi
Gabriel Garcia Marquez
Yabancı
Albert Camus
Kurtlarla Koşan Kadınlar
Clarissa P. Estes
Gece Yarısı Kütüphanesi
Matt Haig
Siddhartha
Hermann Hesse
Anafartalar Kumandanı Mustafa Kemal ve Çanakkale’de Savaşanlar İle Mülakat
Ruşen Eşref Ünaydın