"Öldü," dedi Neville. "Düştü. Atın ayağı tökezledi. Onu üstünden attı. Dünyanın yelkenleri döndüler ve başıma çarptılar. Her şey bitti. Dünyanın ışıkları söndü. Yanından geçemeyeceğim ağaç şurada.
​"Ah, bu telgrafı avucumda buruşturabilsem –dünyanın ışığının geriye akmasını sağlayabilsem– bunun olmadığını söyleyebilsem! Ama neden başımızı sağa sola çeviriyoruz? Hakikat bu. Gerçek bu. Atı tökezledi; onu üstünden attı. Şimşek gibi parlayan ağaçlar ve beyaz parmaklıklar havaya fırladılar fıskiye gibi. Bir tufan oldu; onun kulakları uğuldadı. Sonra da o çarpma; dünya parçalandı; o zorlukla soluk aldı. Düştüğü yerde öldü.
heart
11 kişi
∙