
Stephen King sözleri ve alıntıları
Sınıra gelmiş bir psikotiğin zaman zaman depresyon geçirdiğini, sonra da saldırganca bir neşe duyduğunu biliyordu. Bütün bunların altında da o şişmiş, hastalıklı ego gizliydi. Böyle bir insan bütün gözlerin kendisine dikilmiş olduğunu, milyonlarca insanın soluğunu tutarak son sahnesini beklediği büyük bir dramda başrolü oynadığını sanırdı.Böyle bir ego bu tür bir insanın bazı şeyleri düşünmesini engellerdi. Bu düşünceler önceden tahmin edilebilirdi. Çünkü hepsi de aynı yönde gelişirdi. Dengesiz insandan cisimlere, durumlara ve hastanın kontrol alanı dışında kalan kimselere doğru.
Tek bir satır yayımlamış her kurgu yazarının ve şairin, birileri tarafından Tanrı vergisi yeteneğini harcamakla suçlandığını anladığımda kırk yaşına gelmiştim sanırım. Yazıyorsanız (yahut resim yapıyor, dans ediyor, heykel yontuyor ya da şarkı söylüyorsanız) birileri bu konuda berbat hissetmenizi sağlamaya çalışacak, o kadar. Yorum yapmıyorum, sadece gördüğüm haliyle gerçekleri anlatmaya çalışıyorum.
Bazen insancıl yerler insanlık dışı canavarlar yaratır.
Tabii Annie'den hiçbir şey istemeyecekti.Zorla mı? Bunu ise hiç yapmayacaktı.Vaktiyle bir adam vardı.Hiç olmazsa o yeni bir yazı makinesi isteyebilirdi.O adamın canı daha çok yanıyordu.Hiçbir desteği de yoktu onun.Bu pis romanı bile.İşte o adam bir yazı makinesi isterdi.Canı yansın yanmasın onda hiç olmazsa Anni Wilkens'ın karşısında boyun eğmeyecek kadar cesaret vardı. O adam bendim.Herhalde şimdiki halimden utanmam gerekir.Ama o adamın benden üstün iki yanı vardı.İki ayağı... Ve iki başparmağı
Bunu ikinci kitabım olan Kırmızı Gömlekli Adam sağladı. İşin garibi daha yukarılara çıkmamı da George Stark adıyla yazan Thad Beaumont'un Çelik Makine'si engelledi. O günlerde Beaumont'ların Castle Rock'ta, yani Dark Score gölünün kıyısındaki evimizin güneyinde bir yazlıkları vardı. Aramızda yetmiş beş kilometre bile yoktu. Thad öldü. İntihar etti. Bunun yazarlara özgü o Duraklama Devresi'yle bir ilgisi var mıydı, bilmiyorum.
Sam belki de haklı olarak, acı acı, "Zaten yaşam dipsiz bir uçurumun bir kenarından diğerine doğru tutulan ince ışına benziyor," diyecekti. "Gözlerimiz bağlı olarak üzerinden geçmemiz gereken bir ışına. Bu kötü tabii. Ama yeteri kadar değil. Çünkü bazan bizi bu ışının üzerinden itiveriyorlar.












