
Jean-Christophe Grange sözleri ve alıntıları
Öğleden sonranın sıcağında, rahip leş gibi içki kokuyordu. Karmakarışık bir sakal zayıflamış inek suratını çevreliyor, tarak yüzü görmemişe benzeyen saçlarının arasında, sanki kül lekeleri vardı. Gözleri de nikotin rengindeydi. Ceketi üzerinden sarkıyordu. Yakalığı leke içindeydi. Bir papaz olarak bitmiş, tükenmiş, saygınlığını yitirmiş biri. Din adamı yazgısı olsa olsa mide bulandırıcı koku çıkararak yanan tütsü yapraklarınınki kadar uzun sürmüştü.
Caillois fiziksel çabanın kutsal yönünden, rekorlardan söz ediyor... (Polis memuru inanmadığını göstermek için olacak, dudaklarını büktü.) Üstün güçlerle bir çeşit... özdeşleşme. Caillois'ya göre o dönemde bir rekor kırmak, tanrılarla temas kurma imkânı veren bir köprü gibi görülürmüş... Örneğin athlon, yani ideal atlet, kendi sınırlarını aşarak, toprağın güçlerini harekete geçirebilirmiş... verimlilik, doğurganlık. Aslına bakarsanız, futbol maçlarındaki çılgınlığı görünce, sporun şaşırtıcı güçleri harekete geçirdiğini görmemek mümkün değil...
Komiser kazağının içinde ürperdi. Taşra, kuşkusuz onun dünyası değildi. Özellikle de bu taşra, hiç. Dağların eteğine sıkışmış, soğuğun ve fırtınanın insafına terk edilmiş, sarkıtların bitmek bilmeyen tıkırtısı ile karın karamsı çamuru arasında kalmış bir kent. Don yemiş bir meyvenin içindeki çekirdek gibi sessizliğin içinde billurlaşmış içine kapanık, gizemli, düşman bir dünya.







